တိုက္ခိုက္ေရးလက္႐ံုးတပ္ဖြဲ႕မ်ားေပၚေပါက္လာပံု (အပိုင္း-၅)

ဟန္ခ်က္ညီစြာေပါင္းစပ္ၫွိႏႈိင္းတိုက္ခိုက္ျခင္း

တပ္မေတာ္တစ္ရပ္သည္ စစ္ေျမျပင္တြင္ထိေရာက္စြာတုိက္ခိုက္ႏုိင္ရန္အတြက္ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားစြာ ေဆာင္ရြက္ရန္လိုပါသည္။ ဟန္ခ်က္ညီစြာေပါင္းစပ္ၫွိႏႈိင္း တိုက္ပြဲ၀င္ႏိုင္ရန္ ဖြဲ႕စည္းပံုႏွင့္စစ္သေဘာတရား၊ ေလ့က်င့္ေရး၊ ႀကီးၾကပ္ကြပ္ကဲမႈ၊ ဆက္သြယ္ေရးႏွင့္စိတ္ဓါတ္ႀကံ႕ခိုင္ေကာင္းမြန္မႈတို႔ လိုအပ္ပါသည္။ မည္သည့္တပ္မေတာ္မွ ထုိအခ်က္မ်ား အလံုးစံုျပည့္၀ျခင္းမရွိပဲ ထုိအခ်က္မ်ားတြင္မျပည့္စံုမႈနည္းၿပီး အမွားနည္း သည့္ဘက္က ေအာင္ပြဲရသည္သာျဖစ္ပါသည္။

ဖြဲ႕စည္းပံုႏွင့္စစ္သေဘာတရားသည္ တပ္မေတာ္တစ္ရပ္အေနျဖင့္ မည္သုိ႔တုိက္ပြဲ ၀င္မည္ကိုေဖာ္ျပေနပါသည္။ စစ္ကာလတြင္ ၾကည္းတပ္မ်ား၏ဖြဲ႕စည္းပံုသည္ အၿမဲတေစ ေျပာင္းလဲေနေသာ တိုက္ပြဲအေျခအေနေပၚမူတည္ၿပီး လက္နက္မ်ားႏွင့္ စစ္သည္မ်ားကို သင့္ေတာ္သလိုေပါင္းစပ္ဖြဲ႕စည္းႏိုင္ရန္အတြက္ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရွိရပါမည္။ အေကာင္းဆံုးဖြဲ႕စည္းထားသည့္ တပ္ဖြဲ႕တစ္ခုသည္ပင္ တပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားအေနျဖင့္ ၎င္းတို႔တပ္ဖြဲ႕ မည္သုိ႔မည္ပံုတိုက္ခုိက္မည္ဆိုသည့္သေဘာတရားႏွင့္ ေ၀ါဟာရမ်ားကို နားမလည္လွ်င္ အသံုး၀င္လိမ့္မည္မဟုတ္ပါ။ ထုိသို႔တပ္ဖြဲ႕၀င္အားလံုး နားလည္ထားရမည့္အခ်က္ကို စစ္သေဘာတရား(Doctrine)ဟုေခၚပါသည္။ စစ္သေဘာတရားသည္ တရားေသမျဖစ္ရပါ။ ၎င္းသည္ စစ္နည္းဗ်ဴဟာအေျခအေနတိုင္းအတြက္ ေယဘုယ်လုပ္ထံုးလုပ္နည္းႏွင့္ ကိုးကားရန္ မူေဘာင္(Frame) သာျဖစ္ပါသည္။ တကယ္တမ္းတြင္ စစ္သေဘာတရားကုိ အထက္မွခ်ေပး႐ံုျဖင့္မရပဲ အရာရွိ/စစ္သည္အဆင့္အတန္းအသီးသီးသည္ မိမိတို႔၏ စစ္သေဘာတရားကို ေကာင္းစြာနားလည္ကာ ရွိသည့္စစ္သည္ႏွင့္လက္နက္ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ထိုစစ္သေဘာတရားကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္သည္ဟု ယံုၾကည္မႈရိွရပါမည္။

အရပ္ဘက္မွေလ့လာသူမ်ားက တပ္မေတာ္မ်ား၊ အထူးသျဖင့္အရာရွိမ်ားသည္ နည္းပညာအေျပာင္းအလဲကို ဆန္႔က်င္ၾကၾကေၾကာင္း ေ၀ဖန္တတ္ပါသည္။ အမွန္မွာ နည္းပညာအေျပာင္းအလဲကုိဆန႔္က်င္ျခင္းသည္ ေရွး႐ိုးစြဲစိတ္ဆႏၵေၾကာင့္သာမက လက္နက္သစ္မ်ားကိုအေကာင္းဆံုးအသံုးျပဳႏိုင္ရန္ ဖြဲ႕စည္းပံုႏွင့္ စစ္သေဘာတရားပုိင္းကုိ ခက္ခဲစြာျပန္လည္ခ်ိန္ညႇိရသည့္အတြက္ျဖစ္ပါသည္။ ထိုသို႔ဖြဲ႕စည္းပံုႏွင့္ စစ္သေဘာတရားကုိ ျပန္လည္ခ်ိန္ညႇိရာတြင္ လက္နက္သစ္ကုိမည္သုိ႔အသံုးခ်သင့္သည္ဟု ဆံုးျဖတ္ရန္သာမက ထုိလက္နက္မ်ားကိုအသံုးျပဳမည့္ အရာရွိမ်ား၏ စစ္သေဘာတရားမ်ားကို မြမ္းမံေပးရန္ အတြက္ပါ အခ်ိန္မ်ားစြာလိုအပ္ပါသည္။ အရာရိွႀကီးမ်ားသည္ ကိစၥရပ္မွန္သမွ်ကို ၎င္းတို႔၏ အတိတ္က ကုိယ္ပုိင္အေတြ႕အႀကံဳမ်ားျဖင့္သာ ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ေလ့ရွိပါသည္။ မိမိတို႔၏ အေတြ႕အႀကံဳမ်ားမွာ ၁၀ ႏွစ္ (သုိ႔မဟုတ္) ႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ေက်ာ္ၾကာခဲ့ၿပီးျဖစ္ေစ ထုိအေတြ႕ အႀကံဳမ်ားျဖင့္သာ ႏႈိင္းယွဥ္စဥ္းစားေလ့ရွိပါသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ တပ္စုမွဴးဘ၀က စိတ္မခ် ရေသာ Vacuum Tube ဆက္သြယ္ေရးစက္မ်ားႏွင့္ နပန္းလံုးခဲ့ရသည့္ အရာရွိတစ္ဦးသည္ ေနာက္ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ အရာရွိႀကီးျဖစ္လာခ်ိန္၌ ၿဂိဳလ္တုဆင့္ကမ္းဆက္သြယ္ေရးစနစ္ႏွင့္ လက္ပ္ေတာ့ကြန္ပ်ဴတာမ်ားကို အေျခခံသည့္ဆက္သြယ္ေရးစနစ္မ်ားကို လက္ခံရန္ အခက္အခဲရွိမည္ျဖစ္ပါသည္။

၂၀ရာစုတြင္ တပ္မေတာ္မ်ားသည္ စက္ေသနတ္၊ တင့္ကား၊ ေျမျပင္တိုက္ခိုက္ေရး ေလယာဥ္၊ ရဟတ္ယာဥ္ စေသာလက္နက္သစ္မ်ားႏွင့္ လုိက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ၎တို႔၏စစ္သေဘာတရားမ်ားကို ညႇိႏႈိင္းခဲ့ရသည့္အေတြ႕အႀကံဳရွိပါသည္။ ထိုသုိ႔ ၫွိႏႈိင္း ရာတြင္ အဆင့္သုံးဆင့္ျဖင့္လုပ္ေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ ပထမအဆင့္တြင္ လက္နက္အသစ္ အတြက္ ဖြဲ႕စည္းပံုႏွင့္ စစ္သေဘာတရားမည္သုိ႔သတ္မွတ္ရမည္ကုိ မသိေသးေပ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တပ္မွဴးမ်ားသည္ လက္နက္သစ္မ်ားကို လက္ရွိလက္႐ံုးတပ္ႏွင့္၀န္ထမ္းတပ္မ်ားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္ျခင္းမရွိေသာေနရာအခ်ိဳ႕တြင္သာအသံုး၀င္သည့္ အထူးသံုးအရန္လက္နက္ အျဖစ္သာ သေဘာထားၾကပါသည္။ ဒုတိယအဆင့္မွာ လက္နက္သစ္ကိုစိတ္၀င္စားသူ အခ်ိဳ႕က လက္နက္သစ္အားသီးျခားစစ္လက္႐ံုးသစ္အျဖစ္ထူေထာင္ရန္ ႀကိဳးစားၾကၿပီး ၎လက္နက္သစ္တစ္ခုတည္းႏွင့္(သို႔မဟုတ္) ရွိၿပီးအျခားလက္႐ံုးတစ္ခုခုႏွင့္ ပူးေပါင္းၿပီး ေအာင္ပြဲရေအာင္တိုက္ခိုက္ႏိုင္သည္ဟု ခ်ဲ႕ကားေျပာၾကပါသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ရန္သူ တပ္မေတာ္သည္လည္း လက္နက္သစ္ကိုမည္သုိ႔မည္ပံုတုံ႔ျပန္ရမည္၊ ဖြဲ႕စည္းပံုကုိ မည္သုိ႔ ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲရမည္ဆိုသည္ကို ဆံုးျဖတ္ရန္အခက္ႀကံဳေနဆဲျဖစ္သည့္အတြက္ လက္နက္သစ္ကို သီးျခားစစ္လက္႐ံုးအျဖစ္အသံုးျပဳျခင္းျဖင့္ ေအာင္ပြဲရေကာင္းရႏိုင္ပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ေနာက္ဆံုး၌ႏွစ္ဖက္စလံုးက လက္နက္သစ္၏ထိေရာက္မႈကို တန္ျပန္ႏုိင္မည့္ နည္းလမ္းမ်ားကို တီထြင္လာႏိုင္ၾကပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လက္နက္သစ္အေနျဖင့္ ၎င္းခ်ည္း သက္သက္ျဖင့္ ေအာင္ျမင္မႈမရႏုိင္ေတာ့ပဲ ေပါင္းစပ္လက္႐ံုးတပ္ဖြဲ႕တစ္ခု၏ တင္းျပည့္အဖြဲ႕၀င္ ျဖစ္မွသာ ေအာင္ျမင္မႈရရွိႏိုင္ပါသည္။ ထို႔သုိ႔ေပါင္းစပ္လက္႐ံုးတပ္ဖြဲ႕ကုိ စစ္လက္႐ံုးသစ္ အားထည့္သြင္းၿပီး ခ်ဲ႕ထြင္ဖြဲ႕စည္းသည့္အခ်ိန္တြင္ စစ္သည္မ်ားအေနျဖင့္ အျခားလက္နက္ႏွင့္ ၀န္ထမ္းတပ္မ်ား၏စြမ္းရည္ကုိ အားျဖည့္ေပးရန္အတြက္ လက္နက္သစ္ကုိ မည္သုိ႔မည္ပံု ေပါင္းစပ္အသံုးခ်ရမည္ဆိုသည့္ သေဘာတရားမ်ားကိုနားလည္ၿပီး စစ္သေဘာတရားကို ေဖာ္ထုတ္ႏုိင္သည့္အဆင့္သုိ႔ ေရာက္ရွိမည္ျဖစ္ပါသည္။

ဥပမာအားျဖင့္ တင့္မ်ားေပၚဦးစတြင္ တင့္မ်ားသည္ကတုတ္က်င္းစစ္ဆင္ေရးမ်ား၌ ေျခလ်င္ႏွင့္အေျမာက္တပ္ကုိအကူေပးႏုိင္သည့္ ေႏွးေကြးၿပီးပ်က္စီးခ်ိဳ႕ယြင္းလြယ္ေသာ အထူးသံုးလက္နက္ျဖစ္ၿပီး ၎ခ်ည္းသက္သက္ စစ္ဆင္ႏိုင္ျခင္းမရိွေသာလက္နက္အျဖစ္ ႐ႈျမင္ၾကပါသည္။ တင့္တပ္ဖြဲ႕သစ္၏ အေစာပုိင္းေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ တင့္တပ္ဖြဲ႕အား အကူလက္႐ံုးအဆင့္သာသတ္မွတ္ခံရသည္ကုိ အားမလိုအားမရျဖစ္ကာ တင့္တပ္ဖြဲ႕ျဖင့္ စစ္ပြဲကုိအႏိုင္တိုက္ႏိုင္မည့္ သီးျခားစစ္လက္႐ံုးတပ္ဖြဲ႕အျဖစ္ ထူေထာင္ႏိုင္မည့္နည္းလမ္းမ်ား ရွာႀကံခဲ့ၾကပါသည္။ တင့္အမ်ားစုျဖင့္ ဖြဲ႕စည္းထားေသာတပ္ဖြဲ႕မ်ားသည္ ဒုတိယကမၻာစစ္ အေစာပုိင္း၌ ျပင္ဆင္မႈအားနည္းေသာခံစစ္ဆင္သူမ်ားကို တိုက္ခိုက္ခဲ့ရာတြင္ ေအာင္ျမင္မႈမ်ား ရရွိခဲ့ပါသည္။ သို႔ရာတြင္ ေနာက္ဆံုး၌တပ္မေတာ္အမ်ားစုသည္ တင့္မ်ားကို အသံုးခ်သည့္ နည္းပညာႏွင့္ တင့္ေခ်မႈန္းေရးနည္းပညာမ်ားကို ေဖာ္ထုတ္လာႏိုင္ခဲ့ပါသည္။ ၎ေနာက္ တင့္မ်ားသည္ အေရးပါေသာလက္နက္အျဖစ္ရွိေနဆဲျဖစ္ေသာ္လည္း သူ႔ခ်ည္းသက္သက္ မသံုးပဲ အျခားေသာတိုက္ခိုက္ေရးလက္႐ံုးမ်ားႏွင့္ ေပါင္းစပ္အသံုးျပဳမွသာလွ်င္ စြမ္းေဆာင္ ရည္အေကာင္းဆံုးရရွိပါသည္။ ေျမျပင္တုိက္ခိုက္ေရးေလယာဥ္မ်ားသည္လည္း အလားတူ တေရြ႕ေရြ႕တိုးတက္လာခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါသည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)