တင့္မ်ား၏အနာဂတ္ အဆံုးသတ္ေတာ့မည္ေလာ (အပိုင္း-၁)

စစ္ဘက္ႏွင့္အရပ္ဘက္မွ ကာကြယ္ေရးသုေတသီမ်ားသည္ တင့္မ်ားစတင္အသံုးျပဳခဲ့သည့္ ပထမကမၻာစစ္ ကတည္းကပင္ တင့္ကားမ်ားအသံုးျပဳမႈသည္ နိဂံုးခ်ဳပ္ေတာ့မည္ သို႔မဟုတ္ အေျခအေနအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ တင့္မ်ားအား အသံုးျပဳရန္ မသင့္ေလ်ာ္ေတာ့ဟု ခ်ဲ႕ကားေျပာဆို၍ အၿမဲလိုလိုျငင္းခံုခဲ့ၾကပါသည္။ ယေန႔ထိတုိင္လည္း ဆက္လက္ ျငင္းခံုလ်က္ရွိၾကသည္။

တင့္ကားမ်ားအသံုးျပဳမႈႏွင့္ပက္သက္၍ အခ်က္သံုးခ်က္ကိုအဓိကထား၍ အျငင္းပြားလ်က္ရွိၾကသည္။ ပထမ အခ်က္မွာ ထိေရာက္မႈရွိေသာတင့္ဖ်က္လက္နက္မ်ား ထြက္ေပၚလာၿပီျ္ဖစ္၍တင့္မ်ားမွာ ေခတ္ေဟာင္းသြားၿပီဟု ဆိုျခင္း၊ ႐ုပ္ပိုင္းဆုိင္ရာအရ အထိခိုက္မခံႏုိင္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္ေဒသမ်ားတြင္ တင့္မ်ားကို အသံုးမျပဳႏုိင္ဟုဆုိျခင္းႏွင့္ အနာဂတ္စစ္ဆင္ေရးပံုစံအခ်ဳိ႕တြင္ တင့္မ်ားသည္ အသံုးမ၀င္ႏုိင္ေတာ့ဟု ယူဆျခင္းတို႔ျစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ တိုင္ေအာင္ တပ္မေတာ္အမ်ားစုတြင္ တင့္မ်ားကို အဓိကအားထားေနၾကဆဲျဖစ္သည္။

မည့္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ထုိကဲ့သုိ႔ ေမခြန္းမ်ားေပၚလာရသနည္းဟု ေမးစရာရွိလာပါသည္။ တကယ္တမ္းတြင္ လက္ရွိတင့္မ်ားသည္ သာမန္လက္နက္စနစ္တစ္ခုႏွင့္မတူဘဲ အရြယ္ပမာဏႀကီးမားျခင္း၊ ခ်ိန္းတပ္ဆင္ထားျခင္း၊ ဆံုလည္တပ္ဆင္ထားျခင္း၊ အႀကီးစားသံခ်ပ္ကာတပ္ဆင္ထားျခင္းႏွင့္ အႀကီးစားလက္နက္စနစ္ တပ္ဆင္ထားျခင္း စသည့္ ဂုဏ္သတၱိမ်ားကို ပုိင္ဆုိင္ၿပီး စစ္ဆင္ေရးသေဘာတရားမ်ားကိုပင္ လႊမ္းမုိးေျပာင္းလဲႏုိင္စြမ္းရွိေနသည္။ Colin Gray ဆိုသူကႏိုင္ငံေရးျပႆနာတစ္ရပ္ကို အင္အားသံုးေျဖရွင္းပါက စစ္ပြဲသာျဖစ္လာဖြယ္ရွိေနေၾကာင္း မွတ္ခ်က္ျပဳခ့ဲဖူးပါသည္။ တင့္မ်ားသည္ မရွိမျဖစ္မဟုတ္ဟု မဆိုသာသည့္တိုင္ေအာင္ ေပါင္းစပ္လက္႐ံုးစစ္ဆင္ေရးသေဘာ တရားတြင္ လႈပ္ရွားစစ္ကစားမႈႏွင့္ အကာအကြယ္ရွိေသာ ပစ္အားတို႔ကို အေျခခံထားသည္ကို သတိခ်ပ္ရမည္ျဖစ္သည္။ 

မ်က္ေမွာက္ေခတ္တြင္ အျခားေသာ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ သတင္းအခ်က္အလက္ဆုိင္ရာ ပဋိပကၡႏွင့္တိုက္ပြဲမ်ား သည္လည္း သူ႔ပံုစံႏွင့္သူ ဘက္စံုစစ္ပြဲတစ္ခုအသြင္ ျဖစ္ေပၚေနၾကသည္။ တုိက္ပြဲတစ္ခု၏ အေစာပိုင္းရက္မ်ားကာလ အတြင္း ေလ့လာမႈမွတ္တမ္းမ်ားအရ ေျမျပင္တိုက္ပြဲမ်ားအတြက္ အဓိကစြမ္းအား ၃ မ်ဳိးရွိေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ စစ္ေျမျပင္အတြင္းအခ်က္အျခာေျမကို အျမန္ဆံုးေရာက္ရွိသိမ္းပိုက္ႏိုင္ရန္အတြက္ လႈပ္ရွားစစ္ကစားႏိုင္စြမ္းရွိျခင္း၊ ရန္သူအား စိတ္ဓါတ္က်ဆင္းေစရန္ႏွင့္ သတ္ျဖတ္ေခ်မႈန္းႏိုင္ရန္အတြက္ တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေစႏုိင္စြမ္းရွိျခင္း သို႔မ ဟုတ္ ပစ္အားျဖင့္ဖိအားေပးအားေပးပစ္ခတ္ႏုိင္စြမ္း ရွိျခင္းႏွင့္ ရန္သူ၏ပစ္ခတ္မႈကိုတံ႔ုျပန္ရန္အတြက္ အကာအကြယ္ရွိျခင္းတို႔ ျဖစ္သည္။

စစ္ဆင္ေရးသေဘာတရားဆုိင္ရာ ေျပာင္းလဲတုိးတက္မႈျဖစ္စဥ္မ်ားတြင္လည္း အဆိုပါစြမ္းအားမ်ား အနက္မွ တစ္ခု သို႔မဟုတ္ တစ္ခုထက္ပုိမိုအသာရရွိေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနၾကေၾကာင္း ထင္ရွားစြာျမင္ရမည္ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ၾကာ လာသည္ႏွင့္အမွ်၎င္းစြမ္းအား ၃ မ်ဳိးသည္သီးျခားစီျဖင့္ပိုမုိအေရးပါလာခဲ့ၿပီး စစ္ဆင္ေရးသေဘာတရား၊ နည္းပညာ၊ ေလ့က်င့္ေရးႏွင့္ေခါင္းေဆာင္မႈတို႔ျဖင့္ ျပန္လည္ ဟန္ခ်က္ညီေအာင္ ထိန္းၫိွျခင္း သို႔မဟုတ္ အခ်က္တစ္ခုကိုရယူ၍ အျခားအခ်က္မ်ားကို လႊမ္းမိုးေအာင္ ႀကိဳးပမ္းျခင္းတို႔ကို ေဆာင္႐ြက္လာၾကပါသည္။

တင့္မ်ားသည္ ပထမကမၻာစစ္ကာလဥေရာပေရွ႕တန္းစစ္မ်က္ႏွာတြင္အသံုးျပဳရန္အတြက္ လႈပ္ရွားစစ္ကစား ႏိုင္စြမ္း(အတြင္းေလာင္အင္ဂ်င္ႏွင့္ခ်ိန္းမ်ား)၊ ပစ္အား(စက္ေသနတ္ႏွင့္စက္အေျမာက္မ်ား)ႏွင့္ အကာအကြယ္ (သံခ်ပ္ကာ)တုိ႔ကို ေပါင္းစပ္၍ တီထြင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္ကတင့္မ်ားမွာ ထင္သေလာက္ အေရးမပါခဲ့သည့္တုိင္ အဆုိပါအခ်က္သံုးခ်က္အားေပါင္းစပ္ထားသည့္ တစ္ခုတည္းေသာ လက္နက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ ဒုတိယကမၻာစစ္ ကာလတြင္မူ စြမ္းေဆာင္ရည္ျပည့္၀ေအာင္ ျပန္လည္မြမ္းမံခဲ့ၿပီး စစ္ဆင္ေရးအတြင္း အဓိကလက္နက္အျဖစ္လည္း အေရးပါလာခဲ့သည္။

သမိုင္းစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ျပန္လည္ေလ့လာၾကည့္ပါကလည္း အထက္တြင္ေဖာ္ျပထားသည့္အတိုင္း တင့္မ်ား သည္ ေခတ္လြန္ေနၿပီဟူ၍ေ၀ေန္မႈဒဏ္ကို မၾကာခဏခံခဲ့ရသည္။ တင့္မ်ားသံုးစြဲရန္ အကန္႔အသတ္ရွိေသာ ေျမမ်က္ ႏွာျပင္မ်ားတြင္ သစ္ေတာ၊ ေတာအုပ္ႏွင့္ ၿမိဳ႕ျပအေျခအေနတို႔ ပါ၀င္ၾကသည္။ ထုိအေျခအေနမ်ားတြင္ တင့္မ်ား သည္ျပန္႔က်ဲသြားႏိုင္ၿပီး ၄င္းထက္လႈပ္ရွားမႈပုိမုိေကာင္းမြန္သည့္ အေပါ့စားေျခလ်င္တင္တုိက္ယာဥ္မ်ားကသာ ေသာင္း က်န္းသူႏွင့္ အၾကမ္းက္သမားမ်ားအၾကားတြင္ စစ္ကစားမႈျပဳလုပ္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ တင့္မ်ားကိုေခ်မႈန္းႏုိင္သည့္ လက္နက္မ်ားမွာ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္၊ ေလေၾကာင္းသံုးခဲယမ္းမ်ားႏွင့္ တာေ၀းမွထိေရာက္စြာပစ္ခတ္ႏုိင္ေသာ တင့္်က္ဒံုးမ်ားျ္ဖစ္ၾကသည္။

ကမၻာေပၚရွိတပ္မေတာ္မ်ားအၾကားတြင္ တင့္မ်ားမွာဆက္လက္ရွင္သန္ဆဲျဖစ္ၿပီး လတ္တေလာကာလ တြင္လည္း ၄င္းအားစိတ္၀င္စားမႈ ျပန္လည္ျမင့္တက္လာကာ ၄င္း၏ဘက္စံုအသံုးျပဳႏုိင္စြမ္းမွာလည္း က်ယ္ျပန္႔လာ ခဲ့သည္။ သမား႐ိုးက်ဆံုလည္တပ္ အႀကီးစားသံခ်ပ္ကာသံုး ခ်ိန္းတပ္ယာဥ္မ်ား ပံုစံမဟုတ္လွ်င္ပင္ လႈပ္ရွားစစ္ ကစားႏိုင္မႈ၊ ပစ္အားႏွင့္အကာအကြယ္ကို မည့္သည့္နည္းျဖင့္ ေပါင္းစပ္အသံုးျပဳမည္ဆိုသည္မွာ အျငင္းပြားဖြယ္ ျးစ္ေနပါသည္။ ၎င္းမွာ တင့္မ်ားလံုး၀အဆံုးမသတ္ေသးသည့္ အခ်က္ျစ္သည္။

ထုိ႔အျပင္ ေပါင္းစပ္လက္႐ံုးတပ္ဖြဲ႕မ်ား အတြက္ တင့္မ်ားကို လႈပ္ရွားစစ္ကစားႏိုင္မႈႏွင့္ အကာအကြယ္ရွိေသာ ပစ္အားဟူေသာ အခ်က္ကိုထည္းသြင္းစဥ္းစား တည္ေဆာက္မည္လား၊ သမား႐ုိးက်တင့္တစ္စီးကိုပင္ အဆင့္ျမႇင့္တင္မႈျပဳလုပ္မည္လားဆိုသည္ကုိလည္း အျငင္း ပြားလ်က္ရွိၾကသည္။ တင့္မ်ားက်ဆံုးမည္ဆုိပါက အေၾကာင္းႏွစ္ခ်က္ေၾကာင့္ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ ပထမအခ်က္မွာ တင့္မ်ား အေပၚ ယံုၾကည္မႈေလ်ာ့နည္းလာျခင္းျဖစ္ၿပီး ဒုတိယအခ်က္မွာ အကာအကြယ္ရွိေသာ ပစ္အားႏွင့္ စစ္ကစားႏိုင္စြမ္းကို အဓိကအားထားသည့္ေပါင္းစပ္လက္႐ံုးတပ္ြဖြဲ႕၏ အစိတ္အပိုင္းတစ္ရပ္အျ္ဖစ္မွဖယ္ထုတ္ခံရျခင္းတို႔ ျ ဖစ္သည္။

တင့္တပ္ဖြဲ႕တစ္ခု၏ အေရးပါမႈက်ဆင္းခဲ့ရသည္မွာ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ အာရပ္-အစၥေရးစစ္ပြဲမွ စတင္ခဲ့ဖြယ္ရာ ရွိပါသည္။ ၁၉၆၇ ခုႏွစ္အတြင္း ေအာင္ျမင္မႈမ်ားရရွိခဲ့ေသာ အစၥေရးတပ္မေတာ္သည္ ေလေၾကာင္း ႏွင့္သံခ်ပ္ကာ တပ္ဖြဲ႕ကုိသာ အဓိကအားထားခဲ့ၾကပါသည္။ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္တြင္မူ အႏုတ္လကၡဏာေဆာင္သည့္ အက်ဳိးရလဒ္ႏွစ္ခု ရရွိခဲ့သည္။ ပထမအခ်က္မွာ ေပါင္းစပ္လက္႐ံုးတပ္္ဖြဲ႕ျဖင့္စစ္ဆင္ရမည့္အစား အဓိကစြမ္းအားစုႏွစ္ခုျဖစ္သည့္ ေလေၾကာင္းႏွင့္တင့္မ်ားကိုအသံုးျပဳရန္သာ အေလးထားခဲ့သျဖင့္ရန္သူမ်ားက အလြယ္တကူ တန္ျပန္တုိက္စစ္ဆင္ႏုိင္ ခဲ့သည္။ အာရပ္တို႔သည္ ၄င္းစြမ္းအားႏွစ္ရပ္စလံုးကိုႏိွမ္နင္းႏုိင္ရန္အတြက္ နည္းပညာႏွင့္ စစ္ဆင္ေရးသေဘာ တရား မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ခဲ့ၾကပါသည္။

ဒုတိယအခ်က္မွာ အစၥေရးတို႔က အဆိုပါစြမ္းအားႏွစ္ရပ္ကိုသာ အာ႐ံုစိုက္ခဲ့သျဖင့္ ၎င္းစြမ္းအားမ်ား ပ်က္ျပယ္သြားခ်ိန္တြင္ ႀကံဳေတြ႕ရေသာ ေနာက္ဆက္တြဲျပႆနာမ်ားကို မေျဖရွင္းႏိုင္ခဲ့ေပ။ ရလဒ္မွာ အစၥေရးတို႔အတြက္ ကပ္ဆိုက္လုနီးပါးျစ္ခဲ့ၿပီး ၄င္းမွာ ေပါင္းစပ္လက္႐ံုးတပ္ဖြဲ႕ကို အသံုးျပဳရန္ လ်စ္လ်ဴ႐ႈခဲ့ေသာ ေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။

၁၉၇၃ ခုႏွစ္ စစ္ပြဲအၿပီးတြင္ တင့္ဖ်က္ပဲ့ထိန္းဒံုးမ်ားက တင့္ကားမ်ားအသံုးျပဳမႈကို နိဂံုးခ်ဳပ္ခဲ့ၿပီဟု လြဲမွားစြာ ေကာက္ခ်က္စြဲခဲ့ၾကပါေတာ့သည္။ ၁၉၇၄ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂ ရက္ေန႔ထုတ္ ““ The New York Time”” သတင္းစာပါ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္တြင္ ေခတ္သစ္တင့္်က္ပဲ့ထိန္းဒံုးမ်ားတပ္ဆင္ထားသည့္ ေျခလ်င္တပ္္ဖြဲ႕မ်ားက သံခ်ပ္ကာ တိုက္ယာဥ္မ်ားကို ရင္ဆိုင္ေခ်မႈန္းႏိုင္ၿပီျဖစ္ၾကာင္း၊ တင့္မ်ားအား အဆိုပါ ေျခလ်င္တပ္ဖြဲ႕မ်ားျဖင့္ တုိက္ခိုက္ႏုိင္ သကဲ့သို႔ပင္ ေျမျပင္မွေ၀ဟင္ပစ္ဒံုးမ်ားသည္လည္း စစ္ပြဲအတြင္း ဒုတိယေနရာမွအေရးပါလာေၾကာင္း၊ ၁၉၄၀ ျပည့္ႏွစ္ ကတည္းက စစ္ေျမျပင္တြင္ မင္းမူခဲ့ေသာ တင့္ႏွင့္ဗံုးႀကဲတိုက္ေလယာဥ္မ်ားမွာ အဆိုပါ နည္းဗ်ဴဟာတိုက္ခိုက္ေရး စနစ္မ်ားေၾကာင့္ ေမွးမိွန္သြားခဲ့ရေၾကာင္း ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ လက္ေတြ႕တြင္လည္း ၁၉၇၃ တြင္Sagger တင့္ဖ်က္ပဲ့ထိန္း ဒံုးေၾကာင့္ တင့္တခ်ဳိ႕ပ်က္စီးခဲ့ရသည္။ ထုိအခ်က္က စိတ္ဓါတ္ေရးရာတုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားမႈ ျဖစ္ေစခဲ့ၿပီး ေပါင္းစပ္ လက္႐ံုးတပ္ဖြဲ႕မ်ားဖြဲ႕စည္းရန္ အားနည္းခဲ့ေသာ အစၥေရးတပ္မေတာ္အား အႀကီးအက်ယ္သက္ေရာက္မႈ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ထုိသို႔ တင့္မ်ားဆံုး႐ံႈးခဲ့ျခင္းက အစၥေရးတပ္မေတာ္အား စစ္ဆင္ေရးမ်ားအတြင္း ေပါင္းစပ္လက္႐ံုးတပ္ဖြဲ႕မ်ားကို ျပန္လည္အသံုးျပဳရန္ သေဘာေပါက္ေစခဲ့သည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္-ရန္ႏိုင္)

(CAVALRY & ARMOR 2012 Nov/Dec)