တိုက္ေလယာဥ္မ်ားမွ ခ႐ုစ္ဒံုးပ်ံမ်ားဆီသို႔အပိုင္း(၂)

(အေမရိကန္တို႕၏ နည္းပညာေျပာင္းလဲတိုးတက္လာမႈႏွင့္ စစ္ဆင္ေရးမူ၀ါဒမ်ားစာအုပ္အားအခန္းဆက္ျဖင့္ေဖာ္ျပေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။

မူၾကမ္းျဖစ္ၿပီး ျပန္လည္တည္းျဖတ္ရျခင္းမရွိေသးသျဖင့္ စာလံုးေပါင္းႏွင့္အေခၚအေ၀ၚမ်ားမွားယြင္းမႈရွိ
မည္ျဖစ္ေၾကာင္းႀကိဳတင္အသိေပးအပ္ပါသည္)

တိုက္ခ်င္းပစ္ဒံုးပ်ံတစ္စင္းအား တီထြင္ရန္ႀကိဳးပမ္းရာတြင္ စိန္ေခၚမႈမ်ားစြာကိုလည္း ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႕ ခဲ့ရသည္။ အထူးသျဖင့္ အလြန္ကြာေ၀းေသာေနရာရွိ ပစ္မွတ္အားတိက်စြာ ေရာက္ရွိႏိုင္မည့္ ပဲ့ထိန္းစနစ္တီ ထြင္ေရးမွာ အဓိကျပႆနာတစ္ခုျဖစ္သည္။ ထိုေခတ္ကာလ အီနားရွားလမ္းေၾကာင္းေထာက္လွမ္းေရးစနစ္ သည္လည္း
ႏ်ဴကလီးယားထိပ္ဖူးတပ္ဒံုးက်ည္တစ္စင္းအား ပစ္မွတ္ဆီသို႔ တိက်စြာပ်ံသန္းေရာက္ရွိႏိုင္ရန္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားစြာရွိေနခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင္Northrop ကုမၸဏီသည္ ဒံုးအားေကာင္းကင္ယံမွ ၾကယ္မ်ား၏ လမ္းေၾကာင္းအတိုင္းပ်ံသန္းႏိုင္မည့္ ွStellar Guidance System ေခၚ ၾကယ္တာရာလမ္းၫႊန္ပဲ့ထိန္းစနစ္ ကို တီထြင္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အဆိုပါစနစ္မွာ ဒံုးက်ည္ပ်ံသန္းရာလမ္းေၾကာင္း တိက်မွန္ကန္ႏိုင္ရန္အတြက္ ယုံၾကည္စိတ္ခ်ရမႈမရွိဘဲ ဒံုးအရြယ္အစားကို ပိုမိုႀကီးမားလာကာ အေလးခ်ိန္တစ္တန္ ပိုလာေစခဲ့သည္။

Snark ဒံုးပ်ံသည္ အျငင္းပြားဖြယ္ရာစီမံကိန္းတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္ဇူလိုင္လတြင္ ေလတပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးJoseph McNameymက အေမရိကန္တို႔အတြက္ အေတာက္ပဆံုးဒံုးလက္နက္စီမံကိန္းတစ္ခု ဟု အမႊမ္းတင္ေျပာဆိုခဲ့ေသာ္လည္း ေလတပ္ဖြဲ႕ကမူ ၄င္းစီမံကိန္းကို စိတ္အားထက္သန္မႈမရွိလွေပ။ ၾကည္းတပ္ ဖြဲ႕ႏွင့္ ေရတပ္ဖြဲ႕တို႔ကလည္း ၄င္းစီမံကိန္း၏ ကုန္က်စရိတ္ျမင့္မားမႈႏွင့္ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳး

ထိခိုက္မႈမ်ားအေပၚ ေ၀ဖန္ခဲ့ၾကသည္။ ေလတပ္ဖြဲ႕သည္ အဆိုပါဒံုးပ်ံအတြက္လိုအပ္ေသာ္ စြမ္းေဆာင္ရည္သစ္မ်ားကိုလည္း ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။ ထိုေခတ္အခ်ိန္က ေခတ္မီေလေၾကာင္းရန္
ကာကြယ္ေရးစနစ္မ်ား တိုးတက္ေပၚထြန္းလာ မႈေၾကာင့္လည္း တိုက္ခ်င္းပစ္ဒံုးပ်ံတစ္စင္း၏ ရွင္သန္လြတ္ေျမာက္ႏိုင္စြမ္းအေပၚ စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ားျမင့္တက္ လာေစခဲ့သည္။

၁၉၅၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇြန္လတြင္ စီမံကိန္းမန္ေနဂ်ာမ်ားက အသံထက္လ်င္ျမန္ေသာဒံုးပ်ံအမ်ိဳးအစား ကို ပိုမိုအလိုရွိေၾကာင္း အဆိုျပဳခဲ့ၾကသည္။ ထို႔အျပင္ ဒံုးပ်ံ၏ အကြာအေ၀းပ်ံသန္းႏိုင္စြမ္း၊ ၀န္တင္ႏိုင္စြမ္းႏွင့္ တိက်မႈကိုလည္း ထပ္မံျမႇင့္တင္ေပးရန္လည္း အလိုရွိခဲ့ၾကသည္။ Northrop ကုမၸဏီသည္ ယခင္Snark ဒံုးပ်ံထက္ ကိုယ္ထည္ရွည္လ်ားၿပီး ထိပ္ဖူးပိုခၽြန္ကာ ေတာင္ပံပိုႀကီးမားေသာSuper Snark ဒံုးပ်ံကို တီထြင္ ၍ အထက္ပါလိုအပ္ခ်က္မ်ားကို
ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ယခင္Snark ဒံုးပ်ံကဲ့သို႔ပင္ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာျပႆနာမ်ား၊ ကုန္က်စရိတ္ျမင့္မားမႈျပႆနာမ်ားႏွင့္ အစီအစဥ္ေႏွာင့္ေႏွးမႈမ်ား ႀကံဳ ေတြ႕ခဲ့ရကာSuper Snark ဒံုးစီမံကိန္းအတြက္ ေထာက္ပံ့မႈမ်ားမွာ တစ္ျဖည္းျဖည္းရပ္ဆိုင္းသြားခဲ့သည္။

၁၉၅၁ ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းတြင္ SAC သည္ ၄င္းတို႕၏စိုးရိမ္ပူပန္မႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍၄င္းတို႔၏စိုး ရိမ္ပူပန္မႈမ်ားကို တရား၀င္ထုတ္ေဖာ္ေျပာၾကားခဲ့သည္။ အထက္ပါျပႆနာမ်ားေၾကာင့္ ေလတပ္ဖြဲ႕တြင္ လူလိုက္ပါေမာင္းႏွင္ရေသာ ဗံုးႀကဲေလယာဥ္မ်ားက လႊမ္းမိုးေနဦးမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒံုးပ်ံမ်ား၏ ေျမျပင္ႏွင့္ ေ၀ဟင္ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးတြင္ ရွင္သန္ရပ္တည္ႏိုင္စြမ္းျမင့္မားေစေရးအတြက္လည္း သင့္ေတာ္ေသာအေျဖမ်ားကို ဆက္လက္ရွာေဖြရန္ တိုက္တြန္းခဲ့သည္။

မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ဒံုးပ်ံမ်ား၏ အေရအေသြးဆန္းစစ္ေရးေကာ္မတီ (ွSMEC-Strategic Missile Committee)သည္ ၀ါရင့္သိပၸံပညာရွင္မ်ားပါ၀င္ေသာ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ခု အားဖြဲ႕စည္း၍ အေမရိကန္တို႔၏တာေ၀းပစ္ဒံုးလက္နက္
အစီအစဥ္မ်ားကို ေလ့လာဆန္းစစ္ေစခဲ့ရာတြင္Snark ဒံုးပ်ံသည္ ႐ႈပ္ေထြးျခင္း၊ အားနည္းခ်က္မ်ားရွိျခင္းႏွင့္ တိက်မႈမရွိျခင္း စသည့္အားနည္းခ်က္မ်ားကို ေဖာ္ထုတ္ ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။

၄င္းဒံုးပ်ံ၏ ႏ်ဴကလီးယားထိပ္ဖူးပစ္လႊတ္ႏိုင္စြမ္းႏွင့္ တိက်မႈတို႕မွာ ၅၀-၅၀ ရာခိုင္ႏႈန္းစီသာ ရွိသည္။ထုိကဲ့သို႔ျပႆနာမ်ားကို ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရလင့္ကစားေလတပ္ဖြဲ႕သည္ ၄င္းတို႔၏အစီအစဥ္မ်ားကို ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ပါသည္။ Presque Isle အေျခစိုက္ အမွတ္(၇၀၂)ဒံုးတပ္ဖြဲ႕တြင္ ပထမဆံုးSnark ဒံုးတပ္ရင္းကို ဖြဲ႕စည္းေပးခဲ့ၿပီး ေမလတြင္ ပထမဆံုးအႀကိမ္ ဒံုးပ်ံမ်ားကိုျဖန္႔ခြဲေပးခဲ့သည္။ ေနာက္ႏွစ္ႏွစ္အၾကာ သမၼတကေနဒီလက္ထက္တြင္ သမၼတ႐ံုးသို႔ ၄င္းဒံုးလက္နက္တပ္ဆင္မႈဆိုင္ရာ ျပႆနာ အခက္အခဲမ်ားကို တင္ျပလာမႈေၾကာင့္ တစ္ျဖည္းျဖည္းျပန္လည္ဖ်က္သိမ္းရန္စီစဥ္ခဲ့ရသည္။

အစိုးရအဖြဲ႕ အေနျဖင့္ အဆိုပါဒံုးပ်ံမ်ားသည္ ပ်ံသန္းရာတြင္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရမႈမရွိဘဲ ဆိုဗီယက္ေလေၾကာင္းရန္ ကာကြယ္ ေရးစနစ္ကိုလည္း ထိုးေဖာက္ႏိုင္မည္မဟုတ္၍ တိုက္ခ်င္းပစ္ဒံုးပ်ံေလာက္ထိေရာက္မႈရွိမဟုတ္ဟု ႐ႈျမင္သံုးသပ္ ခဲ့သည္။ ေလတပ္ဖြဲ႕သည္လည္း ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ ဇြန္လ ၂၅ ရက္ေန႕တြင္ အမွတ္(၇၀၂)ဒံုးတပ္ဖြဲ႕ကို ျပန္လည္ ဖ်က္သိမ္းခဲ့သည္။

အသံ၏ အလ်င္ထက္နိမ့္ေသာSnark ဒံုးပံ်အမ်ိဳးအစားထက္ ပိုမိုေကာင္းမြန္သည့္ အသံထက္ျမန္ ေသာNavaho ဒံုးပ်ံတြင္Snark ဒံုးပ်ံ၏ အႀကီးမားဆံုးအားနည္းခ်က္တစ္ခုျဖစ္ေသာ ပ်ံသန္းမႈဆိုင္ရာ အားနည္းခ်က္မ်ားကို ျပည္လည္ျပဳျပင္၍ဒီဇိုင္းဆြဲတည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ Navaho သည္ အသံထက္ ၃ ဆေက်ာ္လ်င္ျမန္မႈရွိၿပီး အကြာအေ၀းမိုင္ ၃၅၀၀ အထိေရာက္ရွိႏိုင္ပါသည္။ ေလတပ္ဖြဲ႕၏ လိုလားခ်က္မ်ား အတိုင္း ဦးစားေပးတည္ေဆာက္ထားသည့္တိုင္ အဆိုပါဒံုးပ်ံသည္လည္း စစခ်င္းပင္ျပႆနာမ်ားႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရ သည္။Naver-90 ဟုလည္း အမည္ေျပာင္ေပးထားသည့္ ၄င္းဒံုးက်ည္၏Ramjet အင္ဂ်င္မွာ လက္ေတြ႕တြင္ ယံုၾကည္စိတ္ခ်ရမႈမရွိခဲ့ေပ။ ၁၉၅၇ ခုႏွစ္တြင္ အေမရိကန္ေဒၚလာ သန္း ၇၀၀ ခန္႕ အကုန္အက်ခံတည္ ေဆာက္ခဲ့ရေသာ ၄င္းဒံုးပ်ံသည္ ပ်ံသန္းခ်ိန္ ၁၉ မိနစ္ပင္မၾကာဘဲ ပ်က္က်ခဲ့ရသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေလတပ္ဖြဲ႕ သည္ ၄င္းဒံုးပ်ံအစီအစဥ္ကို ဖ်က္သိမ္း၍ ပထမမ်ိဳးဆက္ SM-65 Atlasတိုက္ခ်င္းပစ္ဒံုးပ်ံကို အသံုးမျပဳႏိုင္ေသးခင္အခ်ိန္အထိSAM-62 Snark ခ႐ုစ္ဒံုးပ်ံမ်ားကိုသာ အားထားအသံုးျပဳရန္ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။

ေလတပ္ဖြဲ႕တြင္ လူလိုက္ပါေမာင္းႏွင္ေသာ တိုက္ေလယာဥ္မ်ားကသာ အဓိကေနရာယူထားေသာ္ လည္း ပဲ့ထိန္းဒံုးပ်ံမ်ားကိုအသံုးျပဳႏိုင္ရန္အတြက္လည္း ႀကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသည္။ အေစာပိုင္းႏွစ္မ်ားကတည္းက
ေလတပ္ဖြဲ႕သည္ တုိက္ေလယာဥ္မ်ားကဲ့သို႔ပင္ ခ႐ုစ္ဒံုးပ်ံမ်ားကိုအသံုးျပဳႏိုင္ရန္ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ၁၉၅၁ ခုႏွစ္ ေမလတြင္ ေလတပ္ဖြဲ႔ေကာင္စီ(Air Force Council) သည္ ပဲ့ထိန္းဒံုးပ်ံမ်ားကို တိုက္ေလယာဥ္မ်ားကဲ့သို႔ တာ၀န္ခဲြေ၀အသံုးျပဳႏိုင္ရန္ေထာက္ခံခဲ့ၾကသည္။ Matador ၊ Snark ႏွင့္ Navaho ဒံုးပ်ံမ်ားကို ဗံုးႀကဲေလယာဥ္မ်ားဟုလည္းေကာင္း၊Falcon ေ၀ဟင္မွေ၀ဟင္ပစ္ဒံုးပ်ံမ်ားႏွင့္Bomarce ေျမျပင္မွေ၀ဟင္ပစ္ဒံုးပ်ံမ်ားကို တိုက္ေလယာဥ္မ်ားဟုလည္းေကာင္း အမည္ေပးခဲ့ၾကသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ Matador ဒံုးပ်ံအားB-61 ဗံုးႀကဲေလယာဥ္ဟုပင္ အမည္ေပးခဲ့ၾကသည္။ ေလတပ္အေျခစိုက္ခန္းဌာနခ်ဳပ္(Air Force Wing)မ်ားတြင္လည္း ဒံုးလက္နက္စခန္းဌာခ်ဳပ္(Air Force Wing)မ်ားကိုပါ ထည့္သြင္းဖြဲ႕စည္းေပး ခဲ့သည္။

ေလတပ္ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းအခ်ိဳ႕ကမူ ေလတပ္ဖြဲ႕တြင္ လူမဲ့ပဲ့ထိန္းဒံုးပ်ံမ်ား အသံုးျပဳမႈကိုအျပင္းအထန္ ကန္႔ကြက္ခဲ့ၾကသည္။ ၄င္းတို႔အေနျဖင့္ ပဲ့ထိန္းဒံုးပံ်မ်ားသည္ ေလတပ္ဖြဲ႕အရာရွိမ်ားအတြက္ အလုပ္ပိုတစ္ခု သာျဖစ္လာေစမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေလယာဥ္မွဴးမ်ားသည္လည္း တိုက္ေလယာဥ္ေမာင္းႏွင္ပ်ံသန္းျခင္းအလုပ္ ကိုသာ ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ၾကမည္ျဖစ္ၿပီး သိပံၸပညရွင္မ်ားကဲ့သို႔ ဒံုးပ်ံမ်ားကိုကိုင္တြယ္ထိန္းသိမ္းလိုၾကမည္ မဟုတ္ ေၾကာင္း ေ၀ဖန္ခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၅၃ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္ကာလတြင္ ဒုတိယေလတပ္ဦးစီးခ်ဳပ္ႏွင့္ ေလတပ္ဦးစီး ခ်ဳပ္တာ၀န္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးThomas D.White ကလည္း ၁၉၅၇ ခုႏွစ္တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ သည့္ တပ္မွဴးမ်ားညီလာခံတြင္ ““ ေလတပ္ဖြဲ႕တြင္ ဒံုးပ်ံမ်ားတပ္ဆင္အသံုးျပဳရန္ ႀကိဳးပမ္းေနမႈမ်ားမွာ ေလယာဥ္တြနဲ႕တိုက္ပြဲ၀င္ရမဲ့ေလယာဥ္မွဴးေတြကို ျမင္းစီးခိုင္းၿပီးကင္းေထာက္ဆက္သား တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခိုင္းတာနဲ႕ တူေနေၾကာင္း”” ေ၀ဖန္ေျပာၾကားခဲ့သည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္- ခရုစ္ဒံုးပ်ံမွတိုက္ခ်င္းပစ္ဒံုပ်ံမ်ားႏွင့္ တိုက္လႊမ္းၿခံဳေလေၾကာင္းရန္ကာကြယ္ေရးစနစ္
ကိုဆက္လက္အားေပးပါရန္-ရန္ႏိုင္)