ေတာင္ငူတိုက္ပြဲ၊ ျမန္မာျပည္တိုက္ပြဲစဥ္ ၁၉၄၂ (နိဂံုး)

 

အကယ္၍ ဂ်ပန္တို႔၏စစ္ေတာင္းျမစ္အေရွ႕ဘက္ကမ္းကို တိုက္ခိုက္မႈ
သာေအာင္ျမင္ခဲ့မည္ဆိုပါက တ႐ုတ္တို႔၏အမွတ္(၂၀၀)တပ္မ
တစ္ခုလံုးမွာ ရန္သူ၏၀ိုင္းပတ္တိုက္ခိုက္မႈကို ခံရေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ တ႐ုတ္ တပ္ဖြဲ႕၏ ေတာင္ငူစစ္ေဒသကြပ္ကဲေရးမွဴးသည္ အမွတ္(၅၉၈)
တပ္ရင္းႀကီးလက္ေအာက္ခံအမွတ္(၃)တပ္ရင္း မွ တပ္ခြဲႏွစ္ခြဲကိုစုဖြဲ႕၍ ဂ်ပန္တို႔၏ ပြင့္ေနေသာဘယ္ဘက္စစ္နံအားတိုက္ခိုက္ေစခဲ့
သည္။ ေတာင္ငူၿမိဳ႕တြင္းတြင္ ျပင္းထန္စြာတိုက္ပြဲမ်ားျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး အမွတ္(၃)တပ္ရင္း၊ အမွတ္(၅၉၉)တပ္ရင္းႀကီးႏွင့္ ကြပ္ကဲမႈဌာနခ်ဳပ္အား အကူေပးေသာတပ္ခြဲတို႔မွာ အႀကီးအက်ယ္ထိခိုက္က်႐ံႈးခဲ့ရေသာ္လည္း တ႐ုတ္တို႔သည္ ၎င္းတို႔၏နယ္ေျမမ်ား အား ဆက္လက္ဆုတ္
ကိုင္ထားႏိုင္ၾကဆဲျဖစ္သည္။

မတ္လ ၂၉ ရက္ေန႔တြင္ ဂ်ပန္အမွတ္(၅၅)တပ္မအား ေနာက္ဆံုးထိုးစစ္
တိုက္ခိုက္ေရးအင္အားစုအ ျဖစ္ အသံုးျပဳခဲ့ၿပီး ရႏိုင္သမွ်ေသာ
အေျမာက္မ်ားျဖင့္လည္း အကူေပးပစ္ခတ္ေပးခဲ့ၾကသည္။ မြန္းတည့္ခ်ိန္တြင္ တပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားသည္ဘယ္ဘက္ေဘးနံမွေန၍ ေတာင္ငူၿမိဳ႕အား အေနာက္ေျမာက္ပိုင္းသို႔ ခ်ီတက္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရာ တ႐ုတ္တပ္ဖြဲ႕မ်ား၏ ၀င္လမ္း/ထြက္လမ္းမ်ားၿခိမ္းေျခာက္ခံခဲ့ရသည္။ ၿမိဳ႕၏အေနာက္ဘက္သို႔ တိုက္ခိုက္ေပးမႈ ကို အကာအကြယ္ယူ၍ အမွတ္(၅၆)တပ္မ၏ ကင္းေထာက္တပ္ရင္းႀကီးသည္ ေျမာက္ဘက္သို႔ ခ်ီတက္၍ စစ္ေတာင္းျမစ္အေရွ႕ဘက္ကမ္းရွိ တ႐ုတ္တပ္ဖြဲ႕မ်ားကို တိုက္ခိုက္ခဲ့သည္။ အမွတ္(၂၀၀)တပ္မ၏ ကြပ္ကဲမႈ ဌာနခ်ဳပ္ႏွင့္ စစ္ေတာင္းတံတားမွာလည္း ၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရၿပီျဖစ္သည္။

မတ္လ ၂၉ ရက္ေန႔ မြန္းလႊဲပိုင္းတြင္ အမွတ္(၂၀၀)တပ္မသည္ ၿမိဳ႕၏အေရွ႕ဘက္သို႔ ဦးစြာဆုတ္ ခြာၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေျမာက္ဘက္သို႔ခ်ီတက္၍ စစ္ေတာင္းျမစ္၏အေရွ႕ဘက္ကမ္း လမ္းေၾကာင္းအတိုင္း ဆုတ္ခြာ လာရန္အမိန္႔ေပးျခင္းခံခဲ့ရသည္။ ေတာင္ငူၿမိဳ႕တြင္းတိုက္ပြဲမ်ားမွာ ညေမွာင္သည့္အခ်ိန္အထိ ဆက္လက္ျဖစ္ပြား ခဲ့သည္။ တ႐ုတ္တို႔ကလည္းအေလွ်ာ့မေပးဘဲ ဆက္လက္ခုခံတိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကသည္။ မတ္လ ၂၉ ရက္ေန႔ ၂၂၀၀ နာရီအခ်ိန္တြင္ ဂ်ပန္အမွတ္(၅၆)တပ္မ၏ယာဥ္တင္ကင္းေထာက္တပ္ရင္းႀကီးသည္ စစ္ေတာင္းျမစ္ေပၚရွိ တံတားအား ၀င္ေရာက္ပိတ္ဆို႔ခဲ့သည္။

တ႐ုတ္တပ္ဖြဲ႕မ်ားဆုတ္ခြာျခင္း

ေတာင္ငူၿမိဳ႕မွတ႐ုတ္တပ္ဖြဲ႕မ်ား ျပန္လည္ဆုတ္ခြာရာတြင္ Dai Alan သည္တပ္ရင္းတပ္ခုစီမွ ေနာက္ခ်န္တပ္ဖြဲ႕ တစ္ခုစီကိုထုတ္ႏႈတ္၍ ညတိုက္ပြဲမ်ားဆင္ႏႊဲေစကာ အဓိကစစ္ေၾကာင္းဆုတ္ခြာမႈကို အကာအကြယ္ရွိေစရန္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ထိုသို႔ျပန္လည္ဆုတ္ခြာရာတြင္ အမွတ္(၅၉၉)တပ္ရင္းႀကီးက ဦးေဆာင္၍ ထိခိုက္ပ်က္စီးေနေသာ စစ္ေတာင္းတံတားကိုျဖတ္ကူးကာ ၎င္းေနာက္မွ အမွတ္(၆၀၀) တပ္ရင္းႀကီးက ေရတိမ္ပိုင္းမွ ျဖတ္ကူးလာခဲ့သည္။ နံနက္ ၀၄၀၀ နာရီအခ်ိန္တြင္ အမွတ္(၂၀၀)တပ္မတစ္ခုလံုး သည္ ေတာင္ငူၿမိဳ႕အားစြန္႔ခြာလာခဲ့ၾကသည္။

တ႐ုတ္တပ္ဖြဲ႔မ်ားဆုတ္ခြာေနေသာ္လည္း မတ္လ ၃၀ ရက္ေန႔နံနက္တြင္ အမွတ္(၅၅)တပ္မသည္ ထိုးစစ္ဆင္တိုက္ခိုက္မႈမ်ားကို ဆက္လက္ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ အင္ဂ်င္နီယာတပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားသည္ ၀၈၅၀ ခ်ိန္တြင္ တ႐ုတ္တို႔၏အခိုင္အမာခံစစ္ေနရာမ်ားကို ေဖာက္ခြဲဖ်က္ဆီးေပးခဲ့ၿပီး အမွတ္(၅၅)တပ္မမွ စစ္သည္မ်ားသည္ လည္း ေနာက္ဆံုးထိုးစစ္ကိုဆင္ႏႊဲခဲ့ပါသည္။ ၀၇၀၀ နာရီအခ်ိန္တြင္ အမွတ္(၅၆)တပ္မ
မွစစ္သည္မ်ားႏွင့္ ခ်ိတ္ဆက္ႏိုင္ခဲ့သလို စစ္ေတာင္းျမစ္ေပၚမွ အေရးပါေသာ အဓိကတံတားတစ္ခုကိုလည္း သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ေတာင္ငူၿမိဳ႕အား အေရွ႕ဘက္မွ၀င္ေရာက္တိုက္ခိုက္ခဲ့သည္။ တိုက္ပြဲအၿပီးတြင္ ဂ်ပန္တို႔သည္ ေတာင္ငူၿမိဳ႕အား သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့သည္။

တ႐ုတ္ႏိုင္ငံလုပ္Type-99 ပင္မတိုက္ပြဲ၀င္တင့္

Type-99 ပင္မတိုက္ပြဲ၀င္တင့္ေၾကာင့္ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရး
တပ္မေတာ္ သံခ်ပ္ကာတပ္ဖြဲ႕အား အေတာ္ေလး ေလးစားအထင္ႀကီးလာေစခဲ့ပါသည္။
Type-99 တင့္အား ၁၉၉၈ခုႏွစ္တြင္ စတင္အသံုးျပဳခဲ့ၿပီး ၁၉၉၉စစ္ေရးျပအခမ္း
အနားတြင္ ပထမဆံုးအႀကိမ္လူထုသို႔ ထုတ္ေဖၚျပသခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တုိက္ယာဥ္ တစ္စီးခ်င္းစီ၏ ကုန္က်စရိတ္ျမင့္မားမႈေၾကာင့္ လက္ရွိအခ်ိန္အထိ အေရအတြက္အနည္းငယ္သာ ထုတ္လုပ္ထားပါ သည္။Type-99 တင့္သည္ ႐ုရွား၏သံခ်ပ္ကာနည္းပညာမ်ားအား တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသို႔ ေထာက္ပံ့ေပးေနျခင္း၏ ျပယုဂ္ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါသည္။Type-99 တင့္ေၾကာင့္ တ႐ုတ္သံခ်ပ္ကာနည္းပညာမွာ ၎င္း၏ကမၻာတစ္၀ွမ္းမွ ၿပိဳင္ဘက္ မ်ားႏွင့္ တန္းတူရည္တူျဖစ္ေစခဲ့ၿပီး အျခားေသာတိုက္ယာဥ္မ်ားထက္ ဒီဇိုင္းပိုင္းဆိုင္ရာသာလြန္ေသာ အခ်က္အခ်ဳိ႕ ပင္ ရွိေနပါသည္။

Type-99 တင့္အာType-98 အမည္ျဖင့္ပထမဆံုးအႀကိမ္ထုတ္ေဖၚျပသခဲ့ပါသည္။Type-98 တင့္သည္ လည္းType-90 တင့္အားအဆင့္ျမႇင့္တင္ထားသည့္ ပံုစံတစ္ခုသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ ယင္းType-90 တင့္သည္ လည္း ဆိုဗီယက္၊ ႐ုရွားလုပT-72 တင့္စီးရီးကို ထပ္မံအဆင့္ျမႇင့္တင္တီထြင္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။Type-98 တင့္အားType-98G တင့္အျဖစ္ ထပ္မံအဆင့္ျမႇင့္တင္ခဲ့ၿပီး ၎င္းတြင္တိုက္ယာဥ္အဖြဲ႕သား ၄ ဦးမွ တစ္ဦးေလွ်ာ့ခ်၍ အလုိ အေလ်ာက္က်ည္ထုိးစက္ပါ ၁၂၅ မမအေျမာက္ကို တပ္ဆင္ခဲ့ပါသည္။ Type-98G တင့္တြင္ လႈပ္ရွားစဥ္တိက်စြာ ပစ္ခတ္ႏုိင္မႈ
စြမ္းရည္တိုးတက္ေစရန္အတြက္ ေခတ္မီပစ္ခတ္မႈထိန္းခ်ဳပ္ေရးစနစ္တစ္ခုကို တပ္ဆင္ေပးခဲ့ၿပီး ျမင္းေကာင္ ေရ ၁၂၀၀ အားရွိ ေခတ္မီအင္ဂ်င္ကို အသံုးျပဳထားပါသည္။Type-99 ပင္မတိုက္ပြဲ၀င္ တင့္တြင္မူ ျမင္းေကာင္ေရ ၁၅၀၀ အားရွိ အင္ဂ်င္ကို တပ္ဆင္ထားပါသည္။Type-99 တင့္အား ပစ္အားေကာင္းမြန္ေစရန္ႏွင့္ တုိက္ယာဥ္အဖြဲ႕သားမ်ား ရွင္သန္ရပ္တည္ႏိုင္စြမ္းအျမင့္မား ဆံုးျဖစ္ေစရန္အတြက္ (အကာအကြယ္အေကာင္းမြန္ဆံုးျဖစ္ေစရန္) ဒီဇီုင္းဆြဲတည္ေဆာက္ထားပါသည္။ ၎၏ သံခ်ပ္ကာအကာအကြယ္မွာ ကမၻာတစ္၀ွမ္းမွ အတန္းအစားတူတင့္မ်ားႏွင့္ အတူတူပင္ျဖစ္ၿပီး တုံ႕ျပန္ေပါက္ကြဲ သံခ်ပ္ကာအကာအကြယ္မ်ားကို တပ္ဆင္ႏိုင္ရန္အတြက္လည္း စမ္းသပ္မႈမ်ားျပဳလုပ္လ်က္ရွိေၾကာင္း သိရသည္။

Type-99 တင့္၏ အားသာခ်က္တစ္ခု မွာ ၎တြင္ တပ္ဆင္ထားသည့္ ၁၂၅ မမ ေျပာင္းေခ်ာအေျမာက္မွ ႐ုရွားလုပ္AT-11ေလဆာတင့္ဖ်က္ပဲ့ထိန္းဒံုးကို ပစ္ခတ္ႏိုင္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်က္က စစ္ေျမျပင္တြင္Type-99 တင့္၏ ေခ်မႈန္းႏုိင္စြမ္းကို ႏွစ္ဆတိုးတက္လာေစ မည္ျဖစ္သည္။Type-99 တင့္တြင္ ေလဆာတံု႕ျပန္ကာကြယ္ေရးစနစ္ကို လည္း တပ္ဆင္ထားသျဖင့္ ၎င္းစနစ္ေၾကာင့္ တုိက္ယာဥ္အဖြဲ႕သားမ်ားအေနျဖင့္ အေ၀းရွိရန္သူတင့္
မ်ားအား ေထာက္လွမ္းသိရွိႏိုင္ၿပီး မိမိတင့္အား ရန္သူ႔တိုက္ယာဥ္အဖြဲ႕သားမ်ားျမင္ႏိုင္စြမ္းေလ်ာ့နည္းေစရန္ ေႏွာင့္ယွက္ႏုိင္ပါ သည္။

ဆိုဗီယက္သံခ်ပ္ကာ၏လွ်ဳိ႕၀ွက္ထားသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ား(အပိုင္း-၁)

စြမ္းရည္ျမင့္သတၱဳႏွင့္သတၱဳစပ္အမ်ဳိးမ်ဳိးကို တီထြင္ခဲ့သည့္ သတၱဳေဗဒပညာရွင္ (Metallurgists) ႏွင့္ သတၱဳအႏုေဗဒပညာရွင္ (Metallographics) မ်ားထဲတြင္ ႐ုရွားႏိုင္ငံ(ယခင္ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စု)၏ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္မွ ၁၉၄၅ ခုႏွစ္အတြင္း ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ မဟာမ်ဳိးခ်စ္စစ္ပြဲႀကီးအတြင္း ရန္သူကိုခ်ဳိးဖ်က္တိုက္ခိုက္ႏိုင္ရန္ 

စစ္လက္နက္ပစၥည္းတီထြင္ခဲ့ၾကသည့္ ပညာရွင္မ်ားကို လံုး၀မသိသည္ကမ်ားၿပီး အနည္းအက်ဥ္းကိုသာ လူထုမွ သိရွိထားၾကပါသည္။ တကယ္တမ္းတြင္လည္း ထိုသို႔မသိၾကသည္မွာ အံ့ၾသဖြယ္ကိစၥတစ္ခု မဟုတ္ပါ။ စစ္သံုးပစၥည္းမ်ား ျပဳလုပ္ရန္အတြက္ သတၱဳႏွင့္ သတၱဳစပ္မ်ား အဆင့္ျမင့္ထုတ္လုပ္ပံုနည္းစဥ္မ်ားသည္ ႏိုင္ငံေတာ္လံုၿခံဳေရးအတြက္ အလြန္႔အလြန္အေရးႀကီးေသာေၾကာင့္ ကာလၾကာရွည္စြာ အထိမခံေသာကိစၥႏွင့္ လွ်ဳိ႕၀ွက္ကိစၥမ်ား အျဖစ္သာ ထားရွိထားပါသည္။ စစ္ႀကီးၿပီးေနာက္ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာၾကာသည္အထိပင္ သိပၸံပညာရွင္မ်ား၏ အမည္ႏွင့္ ၎တို႔၏ရွာေဖြေတြ႕ရွိမႈမ်ားကို လွ်ဳိ႕၀ွက္ထားဆဲျဖစ္ပါသည္။ ထိုသို႔လွ်ဳိ႕၀ွက္ထားသည့္ သိပၸံပညာရွင္မ်ား ထဲတြင္ ကမၻာ့အေကာင္းဆံုး လက္နက္ႀကီးက်ည္ဒဏ္ခံ သံမဏိသံခ်ပ္ကာ၏ဖခင္ Andrei S. Zavyalov သည္ လည္း အပါအ၀င္ျဖစ္ပါသည္။

လက္နက္ငယ္က်ည္ဒဏ္ခံႏိုင္မႈမွ လက္နက္ႀကီးက်ည္ဒဏ္ခံႏိုင္မႈသို႔

တင့္တည္ေဆာက္ရာတြင္ လက္နက္ငယ္က်ည္ဒဏ္ခံ (Bulletproof) သံခ်ပ္ကာမွ လက္နက္ႀကီး က်ည္ဒဏ္ခံ (Shellproof) သံခ်ပ္ကာသို႔ ေျပာင္းလဲသြားျခင္းသည္ ၁၉၃၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားေနာက္ပိုင္း ျပည္တြင္းႏွင့္
ကမၻာ့တင့္ထုတ္လုပ္ေရးစက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ အဓိကမွတ္တိုင္တစ္ရပ္ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ ထိုေျပာင္းလဲမႈသည္
အေပါ့စားတင့္မ်ား၏ေနရာတြင္ အလတ္စားတင့္ႏွင့္အႀကီးစားတင့္မ်ားကို အစားထိုး သံုးစြဲလာၾကေစသည္သာမက တင့္စစ္ဆင္ေရးမ်ား၏ အဆင့္အတန္းကိုလည္း သိသိသာသာ တိုးတက္လာေစခဲ့ ပါသည္။ တင့္တပ္ဖြဲ႕မ်ားသည္ ၾကည္းတပ္၏အဓိကထိုးႏွက္တိုက္ခိုက္ေရးတပ္ဖြဲ႕မ်ား ျဖစ္လာၾကပါသည္။ သံခ်ပ္ကာယႏၲရားတပ္ဖြဲ႕အား အသံုးျပဳမႈနည္းလမ္းမွာ လွ်ပ္တစ္ျပတ္စစ္ဆင္ေရး (Blitzkrieg) နည္းျဖစ္ၿပီး ဂ်ာမန္တပ္မေတာ္မွ
ပထမဆံုးသံုးစြဲခဲ့ပါသည္။ ဤနည္းလမ္းမွာသံခ်ပ္ကာယႏၲရားတပ္ဖြဲ႕ကို ျမားေခါင္းပံုျဖင့္ ရန္သူ၏ ခံစစ္၊ ေဖာက္စစ္၊ ႀကီးမားသည့္ရန္သူ႔တပ္ဖြဲ႕မ်ားအား နဂါးပတ္တိုက္စစ္တို႔ျဖင့္ လွ်ပ္ျပတ္သကဲ့သို႔ ထိုးေဖာက္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရာ
မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အကဲသာမႈအတြက္ စစ္ဆင္ေရးေအာင္ျမင္မႈမ်ားရရွိသည့္ လွည့္ကြက္တစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။

ထိုကဲ့သို႔ ျဖစ္ေစရန္မွာ တင့္ဖ်က္အေျမာက္မ်ားထက္ ပိုမိုသာလြန္သည့့္ လက္နက္ႀကီးဒဏ္ခံသံခ်ပ္ကာကုိ လိုအပ္ပါသည္။ ၁၉၃၀ ျပည့္လြန္ အေစာပိုင္းႏွစ္မ်ားတြင္ အေနာက္ဥေရာပၾကည္းတပ္မ်ားသည္ အျခားေသာ
တိုင္းျပည္မ်ားရွိ ၾကည္းတပ္မ်ားထက္ တိုက္စစ္ဆင္လာသည့္ တင့္မ်ား၏သံခ်ပ္ကာကို ေဖာက္ထြင္းႏိုင္သည့္ တင့္ဖ်က္အေျမာက္မ်ား လက္ခံရရွိခဲ့ပါသည္။ တင့္၏သံခ်ပ္ကာျပားမ်ားမွာ အမ်ားအားျဖင့္ ၁၅ မီလီမီတာမွ ၂၀ မီလီမီတာထက္ မပိုေပ။ (ဆိုဗီယက္၏ T-26, BT-5, BT-7 တင့္မ်ား၊ ဂ်ာမန္၏ Panzer-1 ႏွင့္ Panzer-2 တင့္၊ ခ်က္ကိုစလိုဗက္ကီးယား၏ 35(t) ႏွင့္ 38(t) တင့္၊ ျပင္သစ္၏ H-35 ႏွင့္ H-39 တင့္မ်ား)။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။)

ၾကည္းတပ္အား မူလအေျခအေနသို႔ျပန္လည္ပို႔ေဆာင္ျခင္း

(အခန္း(၂) ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရွိေသာတံု႕ျပန္တိုက္ခိုက္ေရးမဟာဗ်ဴဟာမွအဆက္ျဖစ္ပါသည္။ တည္းျဖတ္ရျခင္းမရွိ ေသးသျဖင့္ အမွားပါက သည္းခံၾကပါရန္)

ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရွိေသာ တုံ႔ျပန္တိုက္ခိုက္ေရးမဟာဗ်ဴဟာကို

ေျပာင္းလဲအသံုးျပဳျခင္းႏွင့္အတူ အေမရိကန္ၾကည္းတပ္၏ ဖြဲ႕စည္းပံုကိုလည္း မူလအတိုင္း ျပန္လည္ျပင္ဆင္ဖြဲ႕စည္းခဲ့ပါသည္။ ၾကည္းတပ္ အေနျဖင့္ ၁၉၅၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားတြင္Pentomic တပ္မအား ဖြဲ႕စည္းျခင္းႏွင့္အတူ ၎င္း၏ဖြဲ႕စည္းပံုကိုလည္း လံုး၀အသြင္ေျပာင္း ဖြဲ႕စည္းခဲ့ရသည္။ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ၎င္းအေျခအေနအား စြန္႔လႊတ္ကာ ပို၍သမား႐ိုးက် ဆန္ေသာ ဖြဲ႕စည္းပံုႏွင့္စစ္ဆင္ေရးမူ၀ါဒကို ျပန္လည္ဖြဲ႕စည္းက်င့္သံုးလ်က္ရွိၿပီျဖစ္သည္။

၁၉၅၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွ စတင္၍ ၾကည္းတပ္သည္ Pentomic တပ္မဖြဲ႕စည္းပံုေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာ ခဲ့ေသာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မ်ားကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္မည့္နည္းလမ္းမ်ားကို ႀကိဳးပမ္းရွာေဖြခဲ့သည္။ ႏ်ဴကလီးယား စစ္ေျမျပင္အတြင္း တိုက္ပြဲ၀င္ႏိုင္ရန္အတြက္ ျပင္ဆင္ခဲ့မႈအစား ၾကည္းတပ္သည္ သမား႐ိုးက်စစ္ေျမျပင္တြင္ ဆိုဗီယက္သံခ်ပ္ကာတပ္ဖြဲ႕မ်ားကို ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ႏိုင္မည့္ လံုေလာက္ေသာပစ္ခတ္မႈစြမ္းရည္ရွိသည့္ ဖြဲ႕စည္းပံုသို႔ ေျပာင္းလဲဖြဲ႕စည္းရန္ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ၾကည္းတပ္ ဖြဲ႕စည္းပံုအား ျပန္လည္ျပင္ဆင္ဖြဲ႕စည္းေရးအဖြဲ႕(ROAD) ကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္။ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္၊
မတ္လတြင္ ၾကည္းတပ္ဦးစီးခ်ဳပ္Geroge H.Decher ကROAD အဖြဲ႕ကို တရား၀င္လက္မွတ္ေရးထိုးေပးခဲ့သလို ေနာက္ ၂ လအၾကာတြင္ သမၼတကေနဒီကလည္း အတည္ျပဳေပးခဲ့သည္။ အိုက္စင္ေဟာင္၀ါအစိုးရ၏ အဖ်က္စြမ္းအားႀကီးမားစြာ တုံ႔ျပန္တိုက္ခိုက္ေရးမဟာဗ်ဴ ဟာအရ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ Pentomic တပ္မအား ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရွိေသာ တုံ႔ျပန္တိုက္ခိုက္ေရးမဟာဗ်ဴဟာ ႏွင့္ကိုက္ညီေစရန္အတြက္ROAD အဖြဲ႕က ျပန္လည္ျပင္ဆင္ဖြဲ႕စည္းခဲ့ရသည္။

Pentomic ဖြဲ႕စည္းပံုႏွင့္ မတူသည့္အခ်က္ကROAD အေနျဖင့္ ၾကည္းတပ္၏တပ္ရင္းမ်ားကုိ သမား႐ိုးက်စစ္ေျမျပင္တစ္ခုတြင္ တိုက္ပြဲ၀င္ႏိုင္ရန္အတြက္ အဓိကထား အသြင္ေျပာင္း
တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ တပ္မတစ္ခုစီတြင္ တပ္မဟာ ၃ ခုရွိဖြဲ႕စည္းေပးခဲ့ၿပီး လိုအပ္ပါက ၎င္းတပ္မတစ္ခုစီတြင္ တပ္မဟာမ်ားတြင္ တပ္ရင္းမ်ားကို ထပ္မံဖြဲ႕စည္းေပးရန္လည္း စီမံေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

ထိုကဲ့သို႔ ROAD အဖြဲ႕က အသြင္ေျပာင္းဖြဲ႕ေနသည့္တိုင္ ၾကည္းတပ္၏စံျပဳဖြဲ႕စည္းပံုသည္ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္အထိPentomic ဖြဲ႕စည္းပံုမွ မူလအေျခအေနသို႔ျပန္သြား ေနရသည့္ အဆင့္တြင္သာရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ အထင္ရွားဆံုးေျပာင္းလဲမႈတစ္ခုမွာ ေျခလ်င္တပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ား အေနျဖင့္ ယခင္ထရပ္ယာဥ္မ်ားျဖင့္သာ သြားလာေနရသည့္အေျခအေနထက္ သံခ်ပ္ကာလူသယ္ယာဥ္မ်ားျဖင့္ တိုက္ပြဲ၀င္ရသည့္ ယႏၲရားတင္ေျခလ်င္တပ္ဖြဲ႕မ်ား ဖြဲ႕စည္းထားမႈျဖစ္သည္။ROAD အဖြဲ႕၏ျပဳျပင္ေျပာင္း လဲမႈမ်ားေၾကာင့္ ၾကည္းတပ္မ်ားတြင္ သမား႐ိုးက်အစဥ္အလာမ်ားျပန္လည္တိုးတက္လာေစၿပီး ႏ်ဴကလီးယား စစ္ပြဲသေဘာတရားမွာလည္း ဆိတ္သုဥ္းသြားခဲ့သည္။

တင့္အဆင့္ျမႇင့္တင္မႈမ်ား

၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားတြင္ ၾကည္းတပ္သည္ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရွိေသာ တုံ႔ျပန္တိုက္ခိုက္ေရးမဟာ ဗ်ဴဟာႏွင့္ကိုက္ညီမည့္ လက္နက္မ်ားကို အသံုးျပဳႏိုင္ရန္အတြက္ အႀကီးစားအဆင့္ျမႇင့္တင္ေရးအစီအစဥ္ တစ္ခုကို ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ၾကည္းတပ္သည္M-60 တင့္မ်ားကို စတင္လက္ခံ ရရွိခဲ့ပါသည္။M-60 တင့္သည္M-48 Patton တင့္အား အဆင့္ျမႇင့္တင္တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး ၁၀၅ မမ အေျမာက္ကို တပ္ဆင္ထားပါသည္။ အဓိကျခားနားမႈတစ္ခုမွာM-60 တင့္၏ကိုယ္ထည္အား သံမဏိ သံခ်ပ္ကာကို ဂေဟဆက္စနစ္ျဖင့္တည္ေဆာက္ၿပီးM-48 Pattonတင့္ကမူ သြန္းသံမဏိျဖင့္တည္ေဆာက္ျခင္းျဖစ္ သည္။ ေနာင္ ၂ ႏွစ္အၾကာတြင္ ၾကည္းတပ္သည္ အကာအကြယ္ပိုင္းဆိုင္ရာကို အဆင့္ျမႇင့္တင္ထားၿပီး ဆံုလည္သစ္ႏွင့္ ခဲယမ္းထားသိုမႈစနစ္သစ္တို႔ကို တပ္ဆင္ထားသည့္M-60 A1 တင့္ကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။

M-60 ၏ ေနာက္ထပ္မ်ိဳးကြဲပံုစံတစ္ခုအျဖစ္ တင့္၏အသြင္အျပင္ပိုင္းသ႑ာန္ကို လံုး၀ေတာ္လွန္ ဆန္းသစ္စြာတည္ေဆာက္ထားသည့္M-60A2 တင့္ကုိလည္း ထုတ္လုပ္ခဲ့ပါသည္။ ၎င္းတင့္အား ၁၉၇၄ ခုႏွစ္တြင္ စတင္လက္ခံရရွိခဲ့ၿပီး ၎င္း၏ဆံုလည္သစ္တြင္MGM-51 Shillelagh တင့္ဖ်က္ပဲ့ထိန္းဒံုးကိုပါ ေပါင္းစပ္ တပ္ဆင္ေပးထားသည္။Shillelagh ပဲ့ထိန္းဒံုးကို စတင္တီထြင္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္မွသည္ အသံုးျပဳခဲ့ေသာအခ်ိန္ အထိၾကည္းတပ္အေနျဖင့္ျပႆနာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည္။

၎လက္နက္စနစ္အား တည္ေဆာက္ရန္ကန္ထ႐ိုက္ရရွိခဲ့သည့္ ကုမၸဏီသည္ လက္နက္စနစ္သစ္တစ္ခုတီထြင္ရာတြင္ ႀကံဳေတြ႕ ရႏိုင္သည့္ျပႆနာမ်ားကို ေလ်ာ့တြက္ခဲ့ပါသည္။ ဒံုး၏propellant, igniter ၊ေျခရာခံစနစ္ႏွင့္ အနီေအာက္ ေရာင္ျခည္သံုးကြပ္ကဲမႈစနစ္မ်ားတြင္ အေတြ႕အႀကံဳပိုင္းဆိုင္ရာျပႆနာမ်ားေပၚေပါက္ခဲ့ရသည္။ ထိုစဥ္က တင့္ဖ်က္ပဲ့ထိန္းစနစ္မ်ားမွာ လက္နက္အသစ္ဆန္းတစ္ခုျဖစ္ေန၍လည္း ယင္းျပႆနာမ်ားကို ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္ အခက္အခဲမ်ားစြာ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)

၂၀၁၄ ခုႏွစ္၏ ႏိုင္ငံတကာတင့္စြမ္းရည္တံခြန္စိုက္ၿပိဳင္ပြဲအား ႐ုရွားႏိုင္ငံတြင္က်င္းပလ်က္ရွိျခင္း

Tank Biathlon ဟုအမည္ေပးထားသည့္ ႏိုင္ငံတကာတင့္စြမ္းရည္ၿပိဳင္ပြဲအား ႐ုရွားတပ္မေတာ္မွႀကီးမွဴး ၍ ၂၀၁၃ခုႏွစ္တြင္စတင္က်င္းပခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး အိုလံပစ္အားကစားၿပိဳင္ပြဲမ်ား၏ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားကိုပင္ အသံုး ျပဳခဲ့ပါသည္။ ၂၀၁၄ခုႏွစ္ ႏိုင္ငံတကာတင့္စြမ္းရည္ၿပိဳင္ပြဲကိုလည္း ၾသဂုတ္လ ၄ရက္ေန႔တြင္ ေမာ္စကိုၿမိဳ႕ျပင္ရွိ စက္ပစ္ကြင္း တြင္က်င္းပခဲ့ပါသည္။ ၎င္းၿပိဳင္ပြဲတြင္ ႏိုင္ငံ ၁၂ ႏိုင္ငံမွ တင့္အဖြဲ႕သားမ်ားပါ၀င္ ယွဥ္ၿပိဳင္လ်က္ရွိပါသည္။

ႏိုင္ငံတကာတင့္စြမ္းရည္တံခြန္စိုက္ၿပိဳင္ပြဲအားAlabino စက္ပစ္ကြင္းတြင္ ႐ုရွားႏိုင္ငံကာကြယ္ေရး၀န္ ႀကီးSergei Shaigu ကတက္ေရာက္ဖြင့္လွစ္၍ မိန္႔ခြန္းေျပာၾကားခဲ့ေၾကာင္းသိရသည္။Sergei Shaigu က ယခုကဲ့သို႔ၿပိဳင္ပြဲမ်ားက်င္းပႏိုင္ျခင္းျဖင့္ ႏိုင္ငံတကာတပ္မေတာ္မ်ားအၾကားပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ၏ သမိုင္းစာမ်က္ သစ္တစ္ခုကိုဖြင့္လွစ္ႏိုင္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း သူ၏မိန္႔ခြန္းတြင္ထည့္သြင္းေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
၂၀၁၄ခုႏွစ္၏ ႏိုင္ငံတကာတင့္စြမ္းရည္ၿပိဳင္ပြဲအား ေမာ္စကိုၿမိဳ႕၏အေနာက္ေတာင္ဘက္ရွိ Alabino တြင္ ၾသဂုတ္လ ၄ရက္မွ ၁၆ရက္ေန႔အထိ က်င္းပသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ တံခြန္စိုက္ၿပိဳင္ပြဲ၏ပထမအဆင့္အား ၾသဂုတ္လ ၄ရက္မွ ၆ရက္ေန႔အထိ က်င္းပသြားမည္ျဖစ္ၿပီး ၎င္းအဆင့္တြင္ တစ္စီးခ်င္းအစမ္းၿပိဳင္ပြဲ ၃ခုႏွင့္ တင့္ ေမာင္းၿပိဳင္ပြဲ ၃ခုအား က်င္းပသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ အင္ဂိုလာ၊ ကာဇက္စၥတန္၊ မြန္ဂိုလီးယားႏွင့္ ဆားဗီးယားႏိုင္ငံမွ တိုက္ယာဥ္အဖြဲ႕သားမ်ားသည္ ပထမအစမ္းၿပိဳင္ပြဲတြင္ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။ ၎င္းတို႔ေနာက္တြင္ အိမ္ရွင္ ႐ုရွား၊ တ႐ုတ္၊ ကူ၀ိတ္ႏွင့္ အာေမးနီးယား ႏိုင္ငံမ်ားမွ တိုက္ယာဥ္အဖြဲ႕သားမ်ားသည္ ဒုတိယအစမ္းၿပိဳင္ပြဲတြင္ပါ၀င္ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကမည္ျဖစ္ကာ အိႏၵိယ၊ ဘယ္လာ႐ုစ္ႏွင့္ ဗင္နီဇြဲလားႏိုင္ငံတို႔မွ တိုက္ယာဥ္အဖြဲ႕သားမ်ားသည္ တတိယ အစမ္းၿပိဳင္ပြဲတြင္ ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။

တံခြန္စိုက္ၿပိဳင္ပြဲ ဒုတိယအဆင့္အား ၾသဂုတ္လ ၈ရက္မွ ၉ရက္ေန႔အထိ က်င္းပသြားမည္ျဖစ္ၿပီး ၎င္းအဆင့္ တြင္ ၃ကီလိုမီတာ တာတိုၿပိဳင္ပြဲအား က်င္းပသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ တတိယအဆင့္ၿပိဳင္ပြဲအား ၾသဂုတ္လ ၁၁ရက္ မွ ၁၂ရက္ေန႔အထိ က်င္းပမည္ျဖစ္ပါကာ ၎င္းအဆင့္တြင္ တာေ၀းၿပိဳင္ပြဲအားက်င္းပသြားမည္ျဖစ္ပါသည္။ႏိုင္ငံတကာမွတိုက္ယာဥ္အဖြဲ႕သားမ်ားအတြက္ ႐ုရွားတို႔၏T-72 Bတင့္မ်ား ျဖင့္ၿပိဳင္ပြဲ၀င္ၾကမည္ျဖစ္ၿပီး တ႐ုတ္အေနျဖင့္ တံခြန္စိုက္ၿပိဳင္ပြဲအတြက္ ၎င္းတို႔ႏိုင္ငံမွတင့္ အားသယ္ေဆာင္လာခဲ့မည္ျဖစ္ပါသည္။

႐ုရွားတပ္မေတာ္ေလ့က်င့္ေရး႒ာနအႀကီးအကဲျဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးIvan Buvaltsev မွ ႏိုင္ငံတကာမွတင့္ အဖြဲ႕သားမ်ားအေနျဖင့္ ႐ုရွားတို႔၏တိုက္ယာဥ္မ်ားျဖင့္ရင္းႏွီးမႈရွိေစရန္အတြက္ ရက္သတၱပတ္ ၆ပတ္ၾကာေလ့က်င့္ ျခင္းအား ဇြန္လအေစာပိုင္းကတည္းက ေလ့က်င့္ေပးလ်က္ရွိေၾကာင္းႏွင့္ ကၽြႏိုပ္တို႔အေနျဖင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္သူအားလံုး အားညီမွ်သည့္အခြင့္အေရးေပးထားေၾကာင္းဓ ေျပာၾကားသြားခဲ့ပါသည္။

တင့္စြမ္းရည္ၿပိဳင္ပြဲအား အိုလံပစ္အားကစားပြဲ၏ စည္းမ်ဥ္းမ်ားအတိုင္း က်င္းပခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ၂၀၁၃ခုႏွစ္တြင္ ႐ုရွားတပ္မေတာ္မွဦးစီးကာ ကာဇက္စၥတန္၊ ဘီလာ႐ုစ္ႏွင့္ အာေမးနီးယားႏိုင္ငံမ်ားမွ ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ခဲ့ၾကပါသည္။ ထိုၿပိဳင္ပြဲအား၂၀၁၃ခုႏွစ္တြင္ စတင္က်င္းပခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ႐ုရွားတပ္မေတာ္မွစတင္တီထြင္ခဲ့ေသာ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုျဖစ္ပါ သည္။ တင့္စြမ္းရည္ၿပိဳင္ပြဲ၏စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းမ်ားအရ တိုက္ယာဥ္အဖြဲ႕သားမ်ားသည္ တင့္အား၂၀ကီလိုမီတာ အကြာအေ၀း
အထိေမာင္းႏွင္ရမည္ျဖစ္ၿပီး အတားအဆီးမ်ား၊ ေရျပင္ျဖတ္ေက်ာ္ျခင္းမ်ား၊ တံတားခင္းတင့္ေပၚျဖတ္ ေက်ာ္ျခင္းမ်ားႏွင့္ ပစ္ခတ္စဥ္မ်ားပါ၀င္မည္ျဖစ္ပါသည္။

ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရွိေသာတံု႕ျပန္တိုက္ခိုက္ေရးမဟာဗ်ဴဟာ (၁၉၆၁-၁၉၇၅)

(အေမရိကန္တို႔၏ နည္းပညာေျပာင္းလဲတိုးတက္လာမႈႏွင့္ စစ္ဆင္ေရးမူ၀ါဒမ်ား
စာအုပ္ကို ဆက္လက္ေဖာ္ျပေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ျပန္လည္တည္းျဖတ္ရျခင္းမရွိ
ေသးေသာေၾကာင့္ အမွားအယြင္းရွိကခြင့္လႊတ္ၾကပါရန္တင္ျပအပ္ပါသည္။
ဒီအခန္းမွာ စစ္ဘက္-အရပ္ဘက္အျငင္းပြားမႈေလးေတြကိုလည္းေလ့လာႏုိင္ပါ
တယ္)

ဒုတိယကမၻာစစ္ၿပီးေနာက္ ၁၅ ႏွစ္တာကာလအခ်ိန္သည္ အေမရိကန္တပ္မေတာ္၏ အစဥ္အလာ မ်ားကို အႀကီးအက်ယ္ေျပာင္း
လဲေစသည့္ကာလဟု ဆိုရမည္ျဖစ္သည္။ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္မ်ားႏွင့္ တာေ၀းပစ္ဒံုးပ်ံမ်ားက အေမရိကန္တပ္မေတာ္အတြင္း ႀကီးမားစြာအေျပာင္းအလဲျဖစ္ေစခဲ့ၿပီး ေအာင္ျမင္မႈ မ်ားႏွင့္ ႐ံႈးနိမ့္မႈႏွစ္ခုစလံုးကိုေတြ႕ႀကံဳခံစားခဲ့ရသည္။ အျပန္အလွန္အားျဖင့္ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္မွ ၁၉၇၅ ခုႏွစ္ကာ လသည္ ကေနဒီအစိုးရ၏ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရွိေသာ
တံု႕ျပန္တိုက္ခိုက္ေရးမဟာဗ်ဴဟာျဖင့္ တပ္မေတာ္၏အ စဥ္လာျဖစ္ေသာ
ျပင္းထန္သည့္သမား႐ိုးက်စစ္ပြဲကို ဆင္ႏႊဲႏိုင္စြမ္းကို ျပန္လည္ဦးစားေပး
တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ ေၾကာင့္ မူလအေျခအေနသို႔ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာေသာ အခ်ိန္ဟုဆိုရမည္ျဖစ္သည္။

ကေနဒီအစိုးရ၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈကာလတြင္ အေမရိကန္တပ္မေတာ္အေနျဖင့္ စိန္ေခၚမႈအသစ္ မ်ားကိုလည္း ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးRobert S.McNamara သည္ အေမရိကန္တပ္ မေတာ္၏လက္နက္စနစ္မ်ားတီထြင္ေရးအစီအစဥ္မ်ားစြာကို နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာျပန္လည္ဆန္းစစ္မႈမ်ား အားသြန္ခြန္
စိုက္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ထိုကဲ့သို႔ တပ္မေတာ္၏ထိပ္တန္းဦးစားေပး
အစီအစဥ္မ်ားစြာကို ကာကြယ္ ေရး၀န္ႀကီးဌာနမွ အရပ္ဘက္
သုေတသီမ်ားက ျပန္လည္ဆန္းစစ္မႈမ်ားျပဳလုပ္ခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ဌာနတြင္းအျငင္း ပြားမႈမ်ားလည္း ေပၚေပါက္ခဲ့ရသည္။ ထိုအခ်ိန္က ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ျဖင့္ ထိုးစစ္ဆင္ေရးတပ္ဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ တိုက္ခ်င္းပစ္ဒံုးပ်ံကာကြယ္ေရး
စနစ္မ်ားတို႔အတြက္လည္း အရပ္ဘက္သုေတသီမ်ားႏွင့္ စစ္ဘက္အရာရွိမ်ား အၾကား ႀကီးမားစြာအျငင္းပြားမႈမ်ား ေပၚေပါက္ခဲ့ရသည္။

လက္နက္စနစ္မ်ားအား အေရးေပၚဆန္းစစ္ေရးအဖြဲ႕ဖြဲ႕စည္းျခင္း

အေမရိကန္တပ္မေတာ္အား ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားျပဳလုပ္ရန္မွာ ဂၽြန္အက္ကေနဒီ၏ ၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္ ေရြးေကာက္ပြဲမဲဆြယ္ကာလအတြင္း အဓိကရည္မွန္းခ်က္မ်ားထဲမွ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။ ကေနဒီက တပ္ဖြဲ႕အသီးသီးမွ အႀကီးအကဲမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းစစ္ဦးစီးခ်ဳပ္တို႔သည္ ကာကြယ္ေရးအသံုးစရိတ္အားထိေရာက္ စြာအသံုးျပဳေရးအတြက္ အဓိကအတားအဆီးမ်ားျဖစ္လာမည္ဟု ယူဆခဲ့သည္။ ၄င္းတို႔အား အရပ္ဘက္ ထိန္းခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ထားရွိႏိုင္ရန္အတြက္ ကေနဒီသည္ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္ေသာ Ford ကားကုမၸဏီ၏ ဥကၠဌျဖစ္သူ Robert S.McNamara အား ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးအျဖစ္ခန္႔အပ္၍ အင္အားစုေဆာင္းခဲ့ပါသည္။

ထို႔အျပင္ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနအတြင္း လက္နက္စနစ္မ်ားေလ့လာဆန္းစစ္ေရးအဖြဲ႕ ဖြဲ႕စည္းရာတြင္ အဓိကဦးေဆာင္ခဲ့ၿပီး ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုတည္းတြင္ အသံုးျပဳေနသည့္ မတူညီေသာလက္နက္စနစ္မ်ား ကိုျပန္လည္ဆန္းစစ္မႈမ်ား ျပဳလုပ္ေစခဲ့သည္။ McNamara ကလည္း လက္နက္စနစ္ေလ့လာဆန္းစစ္ေရး အဖြဲ႕မ်ားႏွင့္ ဟားဗတ္စီးပြားေရးတကၠသိုလ္တြင္ သင္ၾကားခဲ့ရေသာ စီမံခန္႔ခြဲမႈနည္းပညာမ်ားႏွင့္ Ford ကားကု မၸဏီတြင္ ရရွိခဲ့ေသာအေတြ႕အႀကံဳမ်ားကိုေပါင္းစပ္၍ ပင္တဂြန္ကုိအေကာင္းဆံုး အလုပ္ေႂကးျပဳႏိုင္မည္ ဟု ယံုၾကည္မႈရွိခဲ့သည္။

Rand ေကာ္ပိုေရးရွင္းမွ စိတ္အားထက္သန္စြာကူညီခဲ့မႈမ်ားႏွင့္Charles Hitch/ Alain Enthoven/ Herry Rowen ႏွင့္Daniel Ellsberg တို႕ကဲ့သို႔ သုေတသီပညာရွင္မ်ားကို ၀ါရွင္တန္သို႔ ေရာက္
ရွိေအာင္ေခၚေဆာင္ႏိုင္ခဲ့ျခင္းတို႕ေၾကာင့္ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနသည္ စြမ္းေဆာင္ရည္ျပည့္၀စြာ လုပ္ေဆာင္ႏိုင္စြမ္းရွိလာခဲ့သည္။ ၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားတြင္ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနသို႔ အရပ္ဘက္ပညာ ရွင္ေပါင္းမ်ားစြာေျပာင္းေရႊ႕ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။ အရပ္ဘက္ပညာရွင္ ၁၈၆၅ ဦးေက်ာ္တို႔သည္ ဦးစီးအရာရွိမ်ား ႏွင့္ အရပ္ဘက္ကာကြယ္ေရးေအဂ်င္စီမ်ားႏွင့္ အတူတကြပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။

McNamara လက္ထက္တြင္ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနသည္ တပ္ဖြဲ႕အသီးသီး၏ေငြေၾကးသံုးစြဲမႈမ်ား ကိုလည္း ျပန္လည္စိစစ္ခဲ့သည္။ McNamara သည္ အရပ္ဘက္စီးပြားေရးသင္တန္းေက်ာင္းမ်ားတြင္ နာမည္ေက်ာ္ၾကားေသာ အစီအစဥ္ေရးဆြဲျခင္း၊ စီမံကိန္းေရးဆြဲျခင္းႏွင့္ ရန္ပံုေငြသံုးစြဲျခင္းစနစ္(PPBS)အား ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနသို႔ ယူေဆာင္လာခဲ့ၿပီး ကာကြယ္ေရးအသံုးစရိတ္ေရးဆြဲရာတြင္ အသံုးျပဳႏုိင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။

၄င္း၏ဦးစီးအဖြဲ႕သည္လည္း တပ္ဖြဲ႕တစ္ခုျခင္းစီအလိုက္ စီမံကိန္းမ်ားအလိုက္ထိေရာက္ အက်ိဳးရွိေစေသာ ရန္ပံုေငြသံုးစြဲေရးစနစ္မ်ားကိုလည္း ျပန္လည္ေရးဆြဲေပးခဲ့သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ မဟာဗ်ဴဟာ ေျမာက္တပ္ဖြဲ႕မ်ား၊ ဘက္စံုသံုးတပ္ဖြဲ႕မ်ား၊ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ဖြဲ႕ႏွင့္ ဆက္သြယ္ေရးတပ္ဖြဲ႕မ်ားဖြဲ႕စည္းေရး အစီအစဥ္တို႔အတြက္ သီးျခားရန္ပံုေငြစနစ္မ်ားကို ေရးဆြဲေပးခဲ့သည္။ တပ္ဖြဲ႕အသီးသီးကိုလည္း ၄င္းတို႔၏ ေရြးခ်ယ္ထားေသာ လက္နက္စနစ္မ်ားအတြက္
ေငြေၾကးသံုးစြဲမႈအေျခအေနမ်ားကိုလည္း ျပန္လည္သံုးသပ္ မႈမ်ား ျပဳလုပ္ရန္တြန္းအားေပးခဲ့သည္။

McNamara သည္ ကာကြယ္ေရးအစီအစဥ္မ်ားကို ျပန္လည္ဆန္းစစ္မည့္ အရပ္ဘက္သုေတသန အဖြဲ႕ကိုအေထာက္အကူျပဳေစရန္အတြက္ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနအကူေပး႐ံုးကိုလည္း ဖန္တီးဖြင့္လွစ္ခဲ့ ၿပီး တပ္ဖြဲ႕တစ္ခုခ်င္းစီ၏ အစီအစဥ္မ်ားအတြက္ ထိေရာက္အက်ိဳးရွိေစရန္ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ကာကြယ္ေရး၀န္ႀကီးဌာနသို႔
ေျပာင္းေရႊ႕ေရာက္ရွိလာသည့္ အရပ္ဘက္သုေတသီပညာရွင္မ်ားသည္ မဟာဗ်ဴ ဟာေျမာက္ျပႆနာမ်ားအေပၚ ၄င္းတို႔၏ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ႏိုင္စြမ္းႏွင့္ပတ္သက္၍ အျပည့္အ၀ယံုၾကည္မႈရွိခဲ့ၾက သည္။

အျခားတစ္ဖက္တြင္လည္း ေလ့လာဆန္းစစ္ေရးပညာရွင္မ်ားႏွင့္ စစ္ဘက္အရာရွိတို႔အၾကား ကင္းကြာမႈ မ်ားစြာကိုလည္း ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရၿပီး ၎င္းတို႔က အရပ္ဘက္ပညာရွင္မ်ားသည္ မိမိကိုယ္ကိုအထင္ႀကီးလြန္းေနသာ
ႏံုခ်ာခ်ာလူမ်ားသာ ျဖစ္သည္ဟု ႐ႈျမင္ခဲ့ၾကသည္။ ေလတပ္စစ္ဦးစီးဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး
Ohomas D.White ကလည္း ၁၉၆၃ ခုႏွစ္ထုတ္ သူ၏စာအုပ္တြင္ ““ စစ္ဘက္မွာလက္ရွိတာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနသူမ်ားႏွင့္ အၿငိမ္းစားယူၿပီး သူမ်ားစြာက တူညီစြာ႐ႈျမင္ထားသကဲ့သုိ႔ပင္ ကာကြယ္ေရးအသိပညာ
ရွင္မ်ားဟု ေခၚဆိုေနၾကတဲ့ ေဆးတံကို ခဲၿပီးအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ဒီအရပ္ဘက္အသိပညာရွင္ေတြက ႏိုင္ငံရ႕ဲအက်ိဳးစီးပြားကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ မယ္ဆိုတာ ကၽြႏ္ုပ္အေနနဲ႔သံသယျဖစ္မိပါတယ္၊ မိမိကိုယ္အထင္ႀကီးေနတဲ့ ခပ္ငယ္ငယ္ပါေမာကၡေတြ၊ သခ်ၤာ ပညာရွင္ေတြနဲ႔ အျခားေသာသီအိုရီပညာရွင္ေတြက ကၽြႏ္ုပ္တို႔ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႕ရမဲ့ ရန္သူကိုအႏိုင္ယူဖို႕အတြက္ လံုေလာက္တဲ့အေတြ႕အႀကံဳနဲ႔ တြန္းအားေပးေဆာင္ရြက္ႏိုင္စြမ္းရွိတယ္ဆိုတာ အယံုၾကည္မရွိပါဘူးဟု”” ေရးသားေဖာ္ျပခဲ့သည္။

အလားတူ အၿငိမ္းစားဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးCurtis LeMay ကလည္း ““စစ္ဘက္နယ္ပယ္ထဲကို က်ဴးေက်ာ္ ၀င္ေရာက္လာတဲ့ ပါေမာကၡပညာရွင္ေတြက သူတို႔ကိုသူတို႔ နာမည္ေက်ာ္ စစ္မဟာဗ်ဴဟာပေရာဟိတ္ေတြ အျဖစ္ထင္မွတ္ေနၾကတယ္။ သူတို႔ဟာ ျပည္သူေတြနဲ႔ျပဳလုပ္တဲ့ အျပန္အလွန္ျငင္းခုံေဆြးေႏြးပြဲေတြမွာလည္း ပါ၀င္စရာမလိုေတာ့ ဘာစိန္ေခၚမႈမွမရွိဘဲ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနႏိုင္ၾကတယ္။

ဒီရလာဒ္ေတြေၾကာင့္ တပ္မေတာ္ဟာ လက္တင္ပါကုလားထိုင္ေပၚမွာထိုင္ၿပီး စစ္ဆင္ေရးအေတြ႕အႀကံဳမရွိဘဲ စစ္ဘက္သတင္း ေတြကို ရႊမ္းရႊမ္းေ၀ေအာင္ေရးသုးထုတ္ေ၀ေနၾကတဲ့ မဟာဗ်ဴဟာေရးဆြဲသူေတြရဲ႕ လက္ထဲေရာက္ေနတာ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အႏၲရာယ္မ်ားလြန္းေၾကာင္း၊ အဆိုပါပညာရွင္မ်ားသည္ စစ္ဆင္ေရးအေတြ႕အႀကံဳလံုး၀မရွိဘဲ တကယ့္လက္ေတြ႕အေျခအေနထက္ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္နဲ႔စိုးရိမ္မႈေတြအေပၚသာအေျခခံၿပီး မဟာဗ်ဴဟာ ေတြကိုေရးဆြဲေနၾကေၾကာင္း”” ေ၀ဖန္ျပစ္တင္ခဲ့သည္။

ထုိကဲ့သုိ႔အျမင္မွာ ေလတပ္ဖြဲ႕တစ္ခုတည္းတြင္သာ ေပၚေပါက္ခဲ့သည္မဟုတ္ေပ။ ေရတပ္မွ ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးHyman Rickover ကလည္း ““အရပ္ဘက္သိပံၸညာရွင္ေတြဆိုတာက ကုန္က်စရိတ္သက္သာ ဖို႔အတြက္သာ ေလ့လာေနၾကတာပါ။ ေလ့က်င့္ေရးပိုင္းဆိုင္ရာ သို႔မဟုတ္ နည္းစနစ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြကို ကၽြမ္းက်င္မႈမရွိၾကဘူး၊
ေရတပ္စစ္ဆင္ေရးမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍လည္း အေပၚယံကိုသာ ေလ့လာတတ္ၾကၿပီး အနည္းငယ္သာ
သိရွိနားလည္သူေတြျဖစ္တယ္””ဟု ေ၀ဖန္ခဲ့သည္။

““သူတို႔ေတြဟာလက္ေတြ႕ျဖစ္လာႏိုင္ ေျခထက္စာသင္ခန္းထဲက စည္းမ်ဥ္းေတြကို ေလ့လာဖတ္႐ႈရတာကိုသာ အားသန္ၾကတဲ့သူေတြပါ။ ကၽြႏ္ုပ္ရဲ႕ အျမင္ကေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ကံၾကမၼာကို ဒီလိုအေတြ႕အႀကံဳမရွိတဲ့သူေတြရဲ႕ လက္ထဲအပ္ႏွင္းထားရတာ ႐ူးမိုက္မႈပါပဲ””ဟုလည္း ဆက္လက္ေျပာၾကားခဲ့သည္။System Analysis အဖြဲ႕သည္လည္း ကာကြယ္ေရး ၀န္ႀကီးဌာနအေနျဖင့္ မည္သည့္စစ္လက္နက္စနစ္သစ္မ်ား ၀ယ္ယူသင့္သည္၊ ဘာေၾကာင့္၀ယ္ယူရသည္ စသည္တို႔အတြက္ပါ လႊမ္းမိုးခဲ့ၾကသည္။ ဥပမာအားျဖင့္F-11တိုက္ေလယာဥ္တီထြင္ေရးအတြက္ ဒီဇိုင္းပိုင္း ဆိုင္ရာမွသည္ တိုက္ခ်င္းပစ္ဒံုးပ်ံမ်ား၊ တန္ျပန္ေခ်မႈန္းေရးစနစ္မ်ား၀ယ္ယူေရးတို႔တြင္ ၎င္းတို႔ကသာ ဆံုးျဖတ္
ခ်က္မ်ားေပးခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္-ရန္ႏိုင္)

အမွတ္ ၄/၅ ဘုရင့္ေဂၚရခါးတပ္ရင္း၏ ပခုကၠဴတုိက္ပြဲ ႏွင့္ ဧရာ၀တီျမစ္ကူးစစ္ဆင္ေရး (အပိုင္း-၂)

တစ္ညလုံးခ်ီတက္ခဲ့ျပီးေနာက္ တပ္ခြဲမွဴး ဗိုလ္မွဴး Beytagh ကြပ္ကဲေသာ တပ္ခြဲ (၃) သည္ ရည္မွန္းခ်က္ျဖစ္ေသာ ပခုကၠဴျမိဳ႕အနားသို႕ ေရာက္ရွိခဲ့ျပီး ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၅ ရက္ေန႕ မနက္ေစာေစာတြင္ ကားလမ္းကို ရွင္းလင္းလိုက္သည္။ ဂ်ပန္တပ္မွ ပစ္ခတ္လိုက္ေသာ အေျမာက္က်ည္ဆံမ်ား ၾကိဳးၾကားၾကိဳးၾကား က်ေရာက္ေနျပီး ပခုကၠဴျမိဳ႕သို႕ သြားရာလမ္းမွ ကံလွရြာတြင္ ဂ်ပန္တပ္မ်ား အလုံးအရင္းျဖင့္ ေနရာယူထားေၾကာင္း ေထာက္လွမ္းေရးသတင္းပို႕ခ်က္အရသိရသည္။ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၅ ရက္ေန႕တြင္ တပ္ရင္းမွဴး ဒု-ဗိုလ္မွဴးၾကီး J H Turner ဦးေဆာင္ေသာ တပ္ခြဲ၊ ဗိုလ္ၾကီး Fisher ၏ တပ္ခြဲ (၁)၊ ဗိုလ္မွဴး I.M Brown (MC) ၏ တပ္ခြဲ (၄) - တပ္ခြဲ ၃ ခြဲသည္ ကံလွရြာကို ေျမာက္ဖက္မွ ၀ိုင္းပတ္ပိတ္ဆို႕လိုက္သည္။ တပ္ခြဲ (၁) သည္ ဘယ္ဖက္သို႕ အနည္းငယ္ေရႊ႕ကာ အေရွ႕ေျမာက္ဖက္တြင္လည္းေကာင္း၊ တပ္ခြဲ (၄) သည္ ကံလွရြာ၏ အေနာက္ဖက္တြင္လည္းေကာင္း ေနရာယူထားသည္။ န-နာရီ ညေန ၅း၃၀ နာရီတြင္ ကံလွရြာတြင္း တပ္စြဲထားေသာ ဂ်ပန္တပ္ကို စတင္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရာ အလတ္စားစက္ေသနတ္ တပ္ဆင္ထားေသာ ဘန္ကာတခု အပါအ၀င္ ဂ်ပန္တပ္ ေနရာမ်ား၏တ၀က္ကို သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့သည္။

တပ္ခြဲတခြဲသည္ ကံလွရြာရွိ ဂ်ပန္တို႕ကို အေနာက္ေျမာက္ဖက္မွ တိုက္ခိုက္ရန္ ေနရာယူထားသည္။ ဒုတိယတပ္ခြဲက ကံလွရြာ၏ အေနာက္ဖက္တြင္ ေနရာယူထားသည္။ န-နာရီ ညေန ၅း၃၀ နာရီတြင္ ကံလွရြာတြင္း တပ္စြဲထားေသာ ဂ်ပန္တပ္ကို စတင္တိုက္ခိုက္ခဲ့ရာ အလတ္စားစက္ေသနတ္ တပ္ဆင္ထားေသာ ဘန္ကာတခု အပါအ၀င္ ဂ်ပန္တပ္ စခန္းေနရာမ်ား၏တ၀က္ကို သိမ္းပိုက္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ဂ်ပန္စစ္သား ၃၀ က်ဆုံးျပီး အမ်ားအျပား ဒဏ္ရာ ရသြားခဲ့သည္။ ကံလွရြာရွိ ဂ်ပန္တပ္မ်ားမွ အလတ္စားစက္ေသနတ္ ၂ လက္၊ အေပါ့စားစက္ေသနတ္ ၃ လက္ ႏွင့္ ဂ်ပန္ရိုင္ဖယ္ ၂၀ လက္တို႕ကို ရရွိခဲ့သည္။

တိုက္ပြဲတြင္ ရဲ၀ံ့စြန္႕စားစြာ တိုက္ခိုက္ခဲ့ေသာ တပ္ခြဲအရာခံဗိုလ္ Bhagta Bahadur Gurung ဒဏ္ရာရရွိခဲ့သည္။ သူ၏ တိုက္ပြဲတြင္ထူးခၽြန္မႈအတြက္ Indian Order of Merit (IOM) ဆုကိုခ်ီးျမွင့္ျခင္းခံရသည္။ Military Cross (MS) တံဆိပ္ရထားေသာ ဗိုလ္မွဴး Brown ကို ေနာက္ထပ္ MS တံဆိပ္အတြက္ ဘားတံဆိပ္ (Bar) ခ်ီးျမွင့္ခဲ့သည္။ ဤတံဆိပ္ ၂ ခု အပါအ၀င္ ဒုတိယကမၻာစစ္ၾကီးအတြင္း ျမန္မာျပည္စစ္ေျမျပင္တြင္ အမွတ္ (၄/၅) ေဂၚရခါးေသနတ္ကိုင္တပ္ရင္းသည္ ဆုတံဆိပ္ ၄၁ ခုကို ရရွိခဲ့သည္။

ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၆ ရက္ေန႕ ေထာက္လွမ္းေရးသတင္းအရ ရည္မွန္းခ်က္ေနရာအခ်ိဳ႕တြင္ ဂ်ပန္တပ္မ်ား ဆက္လက္ တပ္စြဲေနေၾကာင္းသိရသည္။ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၇ ရက္ေန႕တြင္ အမွတ္ (၄/၁) ေဂၚရခါးတပ္ရင္းသည္ (၄/၅) ေဂၚရခါးတပ္ရင္း အတြက္ စစ္စခန္းကို တည္ေဆာင္ေပးခဲ့သည္။ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၈ ရက္ေန႕တြင္ ဗိုလ္မွဴး Brown ၏ တပ္ခြဲ (၄) သည္ ဂ်ပန္တို႕၏စခန္းတစ္ခုကို တိုက္ခိုက္ရွင္းလင္းခဲ့ရာ ဂ်ပန္ဖက္မွ ၁၂ ေယာက္ က်ဆုံးျပီး ၃ ေယာက္ ဒဏ္ရာရခဲ့၏။ အဓိကတုိက္စစ္ကို ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၀ ရက္ေန႕ နံနက္ ၆း၄၅ နာရီတြင္စတင္ရန္ စီမံထားသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ရာသီဥတု အေျခအေနက ဗုံးၾကဲတိုက္ခိုက္မည့္ အစီအမံကို ပ်က္ျပားေစခဲ့သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ အမွတ္ (၄/၅) ေဂၚရခါးတပ္ရင္းမွ ဗိုလ္မွဴး Beytagh ကြပ္ကဲေသာ တပ္ခြဲ (၃) သည္ အမွတ္ (၂၂၅) အိႏိၵယတင့္ကားတပ္မဟာ (Gordon Highlanders) မွ တင့္ကားမ်ား အကူအညီျဖင့္ ဂ်ပန္တို႕ကို စတင္တုိက္ခိုက္ခဲ့သည္။ ဗိုလ္ၾကီး Fisher ၏ တပ္ခြဲ (၁) သည္ ေနာက္ရံေနရာမွ အေရွ႕ဆုံးသို႕တက္လာခဲ့သလို ဗိုလ္မွဴး Brown (MC) ၏ တပ္ခြဲ (၄) သည္ တင့္ကားမ်ား၏ ပစ္ကူျဖင့္ တပ္ခြဲ (၃) ၏ ညာေတာင္ပံမွ ဂ်ပန္တို႕ကို တက္တိုက္ခဲ့သည္။ တပ္ရင္းမွဴး ဒု-ဗိုလ္မွဴးၾကီး Turner သည္ ဂ်ပန္စႏိုက္ပါ၏ ပစ္ခတ္မႈကို ခံလိုက္ရေသာေၾကာင့္ ဒဏ္ရာျပင္းထန္စြာ ရရွိသြားသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ဒုတိယတပ္ရင္းမွဴး ဗိုလ္မွဴး D E Owen က တပ္ရင္းကို ကြပ္ကဲရေတာ့သည္။ ဂ်ပန္တို႕၏ခုခံမႈသည္ ျပင္းထန္လွေသာေၾကာင့္ ေဂၚရခါးတပ္ရင္းသည္ အရိုးေၾကေၾက အေရခန္းခန္းဟူေသာ စိတ္ဓါတ္ျဖင့္ တိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့ရာ ေန႕လည္အခ်ိန္တြင္ အမွတ္ (၄/၅) ေဂၚရခါးတပ္ရင္း သည္ ၄င္း၏ရည္မွန္းခ်က္ေနရာအားလုံးကို သိမ္းပိုက္ရရိွခဲ့သည္။ ထိုတိုက္ပြဲမ်ားတြင္ ဂ်ပန္တို႕သည္ အျပင္းအထန္ ခုခံခဲ့ရာ စစ္သုံ႕ပန္း တစ္ဦးကိုသာလွ်င္ ဖမ္းမိႏုိင္ခဲ့ျပီး ဂ်ပန္တို႕၏အေလာင္း ၅၁ ေလာင္းကို ေတြ႕ရွိခဲ့သည္။

သိမ္းပိုက္ရမိေသာေနရာတြင္ တပ္စြဲထားျပီး ဂ်ပန္တပ္မ်ား၏ တန္ျပန္တိုက္စစ္ကို တြန္းလွန္ႏိုင္ရန္ ေဂၚရခါး တပ္ရင္းတရင္းလုံး ခံစစ္ျပင္ခဲ့ၾကသည္။ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၀ ရက္ေန႕ တညလုံး ဂ်ပန္တို႕သည္ ၆ ၾကိမ္တိုင္တိုင္ တန္ျပန္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ေသာ္လည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့ပါ။ ၁၁ ရက္ ႏွင္ ၁၂ ရက္ေန႕ညမ်ားတြင္လည္း ေဂၚရခါးတပ္ရင္း တပ္စြဲထားရာ ေနရာမ်ားသို႕ ေဖါက္ထြင္း၀င္ေရာက္ရန္ အၾကိမ္ၾကိမ္ၾကိဳးပမ္းခဲ့ရာ မေအာင္ျမင္ခဲ့ေခ်။ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႕ညတြင္ အမွတ္ (၄/၅) ေဂၚရခါး တပ္ရင္းမွ ဗိုလ္ၾကီး McBride ၏ တပ္ခြဲ (၂) ႏွင့္ ဗိုလ္မွဴး Beytagh ၏ တပ္ခြဲ (၃) တို႕သည္ ပခုကၠဴျမိဳ႕အနားရွိ ဆင္လမ္းေက်းရြာကို သိမ္းပိုက္လိုက္ျပီးေနာက္ ပခုကၠဴျမိဳ႕ကို၀င္ေရာက္ျပီး တပ္စြဲထားလိုက္သည္။ ဤသို႕ျဖင့္ အမွတ္ (၇) အိႏိၵယတပ္မ၏ စစ္ဆင္ေရးရည္မွန္းခ်က္ ပထမအဆင့္ျဖစ္ေသာ ဧရာ၀တီျမစ္ အေနာက္ဖက္ကမ္း ကို သိမ္းပိုက္ထားႏိုင္ခဲ့ျပီး ေနာက္အဆင့္ထိုးစစ္အတြက္ အသင့္ျဖစ္လို႕ေနပါျပီ။ တိုက္ပြဲမ်ားတြင္ ဖမ္းဆီးရမိလိုက္ေသာ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ားတြင္ ၇၅ မမ အေျမာက္တစ္လက္၊ အလတ္စားစက္ေသနတ္တစ္လက္၊ အေပါ့စားစက္ေသနတ္ တစ္လက္ တို႕ပါ၀င္သည္။ [၇၅ မမ အေျမာက္ကို တိုက္ပြဲေအာင္ျမင္မႈ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ၁၉၆၃ ခုႏွစ္တြင္ အဂၤလန္ ႏိုင္ငံသို႕ သယ္ေဆာင္သြားျပီး တပ္ရင္း၏ပင္မကင္းေနရာတြင္ ျပသထားသည္။]

ေဂၚရခါးတပ္ရင္းဖက္မွ ထိခိုက္က်ဆုံးသူ နည္းပါးေသာ္လည္း တပ္ရင္းမွဴး က်ဆုံးခဲ့ရသည္။ တပ္ရင္းမွ ၅ ေယာက္ က်ဆုံးျပီး ၂၆ ေယာက္ ဒဏ္ရာရရွိခဲ့သည္။ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၁ ရက္ေန႕တြင္ တိုက္ပြဲတြင္ ဒဏ္ရာရထားေသာ တပ္ရင္းမွဴး ဒု-ဗိုလ္မွဴးၾကီး J H Turner က်ဆုံးသြားသည္။ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၈ ရက္ေန႕၌ အမွတ္ (၇) ေဂၚရခါးတပ္ရင္းမွ တပ္ရင္းမွဴး ဒု-ဗိုလ္မွဴးၾကီး A D MacConachie ေရာက္ရွိလာျပီး အမွတ္ (၄/၅) ေဂၚရခါး တပ္ရင္း၏ တပ္ရင္းမွဴးအသစ္အျဖစ္ တာ၀န္ယူလိုက္သည္။ က်ဆုံးသြားေသာ ဒု-ဗိုလ္မွဴးၾကီး J H Turner မွာ လက္ေအာက္ငယ္သားမ်ား၏ ရိုေသေလးစားမႈကို ခံရသူျဖစ္သည္။ သူသည္ ကံလွ (ပခုကၠဴ) တိုက္ပြဲ ၂ ၾကိမ္စလုံးတြင္ စစ္ေရးအေျခအေနကို လ်င္ျမန္စြာသုံးသပ္ခဲ့ျပီး လ်င္ျမန္စြာ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏိုင္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ တိုက္ပြဲတြင္ ေအာင္ျမင္မႈရရွိခဲ့သည္။ ပထမအၾကိမ္ ကံလွတိုက္ပြဲ၌ အေျမာက္ဆံမ်ား၊ က်ည္ဆံမ်ား က်ေရာက္ေပါက္ကြဲေနသည့္တိုင္ တည္ျငိမ္ေအးေဆးစြာျဖင့္ တိုက္ပြဲကို ကြပ္ကဲႏိုင္ခဲ့သည္။

ဧရာ၀တီျမစ္ကူးစစ္ဆင္ေရးမ်ား

အမွတ္ (၇) အိႏိၵယတပ္မသည္ ပခုကၠဴျမိဳ႕ကိုသိမ္းပိုက္ျပီးေနာက္တရက္ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁၄ ရက္ေန႕တြင္ မဟာမိတ္တပ္မ်ားသည္ ဧရာ၀တီျမစ္ကို ေညာင္ဦးျမိဳ႕မွ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကသည္။ အမွတ္ (၇) တပ္မ၏ ျမစ္ျဖတ္ကူးေရးမွာ မ်က္ႏွာစာက်ယ္၀န္းသည္။ အစဦးတြင္ ရန္သူတို႕၏ ခုခံမႈမ်ားေၾကာင့္ ေညာင္ဦး ႏွင့္ ပုဂံျမိဳ႕မ်ားတြင္ ျမစ္ျဖတ္ကူးေသာ မဟာမိတ္တပ္မ်ားမွာ ေအာင္ျမင္မႈကို မရခဲ့ေခ်။ ပုဂံ ႏွင့္ ေညာင္ဦးျမိဳ႕မ်ားကို ဂ်ပန္တို႕ႏွင့္ မဟာမိတ္ဖြဲ႕ထားေသာ အိႏိၵယလြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္ (Indian National Army-INA) မွ အမွတ္ (၄) ေပ်ာက္ၾကားတပ္ရင္းၾကီး၏ လက္ေအာက္ခံ တပ္ရင္း ၂ ရင္းတို႕က ကာကြယ္ထားျပီး တပ္ရင္းတစ္ရင္းက အရန္အျဖစ္ရွိေနသည္။ ဧရာ၀တီျမစ္ကို ျဖတ္ကူးေနစဥ္ အေရွ႕ဖက္ကမ္းမွ ပစ္ခတ္ေသာ စက္ေသနတ္က်ည္ဆံမ်ားေၾကာင့္ ေလွမ်ားကြဲျပီး နစ္ေျမာက္ေသာေၾကာင့္ အမွတ္ (၇) အိႏိၵယတပ္မတြင္ က်ဆုံးမႈမ်ားခဲ့ရသည္။ ေနာက္ဆုံးတြင္ Gordon Highlanders တပ္မွ တင့္ကားမ်ား၏ အကူပစ္အား၊ အေျမာက္တပ္မ်ား၏ အကူပစ္အားမ်ားျဖင့္ ဧရာ၀တီျမစ္ကိုျဖတ္ကူးႏိုင္ခဲ့ျပီး ေညာင္ဦးျမိဳ႕ကို သိမ္းပိုက္ခဲ့သည္။ ပုဂံျမိဳ႕တြင္ INA ၏ အမွတ္ (၉) တပ္ရင္းသည္ (၁/၁၁) ဆစ္ခ္တပ္ရင္းကို အျပင္းအထန္ ခုခံ တိုက္ခိုက္ခဲ့ျပီးေနာက္ ပုပၸါးသို႕ ဆုတ္ခြားသြားခဲ့သည္။

ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။ ။

ARJUN MAIN BATTLE TANK

အေထြေထြအခ်က္အလက္မ်ား

တိုက္ပဲြ၀င္အေလးခ်ိန္- ၅၈.၅တန္။

တိုက္ယာဥ္အဖဲြ႕သား- ၄ဦး( တိုက္ယာဥ္မွဴး၊ ယာဥ္ေမာင္း၊အေျမာက္ပစ္၊က်ည္ထိုး)

အဓိကလက္နက္- ၁၂၀မမ ေျပာင္းရစ္ပါ တင့္ အေျမာက္ (ဂ်ာမဏီ REHIMETALL)

ခဲယမ္း- LAHAT တင့္ဖ်က္ပဲ့ထိန္းဒံုး၊ HEAT (တင့္ဖ်က္ခြင္းက်ည္)၊ APSFDS( ဒလက္ထိန္းသံခ်ပ္ေဖာက္ခြင္းက်ည္)၊ HESH(ေခါင္းျပားခြင္းက်ည္)

ယွဥ္တဲြလက္နက္- ၇.၆၂မမ TK-715 စက္ေသနတ္

ေလယာဥ္ပစ္စက္ေသနတ္- ၁၂.၇ မမ ပံုစံ-၈၅ (CHINA)

အင္ဂ်င္- MTU-838 ka-501 MARCEDEZ Diesel(ျမင္းေကာင္ေရ ၁၄၀၀အား)

အေ၀းဆံုးတိုက္ပဲြ၀င္အကြာအေ၀း(ဆီ ၁ၿကိမ္ျဖည့္ၿပီးလ်င္)-၄၅၀ ကီလိုမီတာ

အျမန္ဆံုးေမာင္းႏွင္ႏုိင္မႈ(၁နာရီ)- ၇၅ကီလိုမီတာ(လမ္းေခ်ာ)၊ ၄၅ကီလိုမီတာ(လမ္းၾကမ္း)

သမိုင္းေၾကာင္း

INDIA တပ္မေတာ္သည္လြတ္လပ္ေရးရရွိခ်ိန္(၁၉၄၉)မွစတင္ ကာ စစ္က်န္တင့္မ်ားျဖစ္ေသာျဖစ္ေသာ ရွားမင္းတင့္မ်ားအားပင္မတိုက္ပဲြ၀င္တင့္အျဖစ္အသံုးျပဳခဲ့ရာမွ ၁၉၆၇ INDIA-PAKISTAN စစ္ပဲြဲပီးဆံုးခ်ိန္မွစတင္ ကာ ေခတ္မီ တိုက္ပဲြတင့္ မ်ားမရွိမျဖစ္လိုအပ္လာေၾကာင္း သေဘာေပါက္ခဲ့သျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္ထုတ္လုပ္ႏုိင္ေရးၾကိဳးပမ္းခဲ့ၾကရာ ၁၉၇၀တြင္ ၿဗိတိန္ႏုိင္ငံထုတ္ CENTURION တင့္ အားအေျခခံကာ VAJARANTA တင့္မ်ားထုတ္လုပ္ခဲ့ၿပီး က်ယ္ျပန္႕စြာ အသံုးျပဳခဲ့သည္။ VAJARANTAတင့္ အစီးေရ(၁၂၀၀)ခန္႕ INDIA တပ္မေတာ္တြင္အသံုးျပဳခဲ့သည္.။ ၁၉၉၀ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားတြင္ VAJARANTAတင့္မ်ားမွာ မ်ားစြာေခတ္ေနာက္က်က်န္ခဲ့သျဖင့္ RUSSIA မွT-72 M တင့္ အစီးေရ (၈၀၀)ခန္႕ျဖင့္အစားထိုးသံုးစဲြခဲ့သည္ T-72M တင့္မ်ား အားႏုိင္ငံအတြင္းထုတ္လုပ္တပ္ဆင္ခဲ့ၿပီး AJAYA ဟု အမည္သတ္မွတ္သံုးစဲြခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္လည္း ကိုယ္ပိုင္ ဒီဇိုင္း ျဖင့္ တင့္၁စီးထုတ္လုပိရန္ အာသီသျပင္းထန္ခဲ့ေသာ ႏုိင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ၁၉၉၆ခုႏွစ္မွစတင္ကာ စမ္းသပ္ေရွ႕ေျပးပံုစံမ်ားထုတ္လုပ္ရန္ CVDE DRDO ကုပဏီအားအလုပ္အပ္ႏွံခဲ့ရာ စမ္းသပ္မႈအမ်ိဳးမိ်ဳးျပဳလုပ္ျပီးေနာက္ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္အေမရိကန္ေဒါ္လာ ၄၇၁သန္း တန္ဖိုးရွိ တင့္ ၁၂၄စီးအားစတင္မွာယူႏုိင္ခဲ့သည္။၂၀၀၄ခုႏွစ္တြင္ ပထမအသုတ္ ၄၅စီးစတင္အသံုးျပဳခဲ့ဲျပီး ၊ ၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္တြင္ ၂၄၀စီး အသံုးျပဳလ်က္ရွိသည္ ။

သံုးသပ္ခ်က္

အေရွ႕အုပ္စုတင့္မ်ားအားအမ်ားဆံုး အသံုးျပဳခဲ့ေသာINDIA ႏုိင္ငံသည္ ပထမဆံုးအၾကိမ္အျဖစ္ကိုယ္ပိုင္ပံုစံတင့္အားထုတ္လုပ္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ကိုယ္ပိုင္ပံုစံဟု ဟစ္ေၾကြးခဲ့ေသာ္လည္း တင့္ ဒီဇိုင္းမွာ ျပင္သစ္ LECLARC ႏွင့္ ဂ်ာမဏီ LEOPARD တင့္မ်ားအား မွီျငိမ္းထားေၾကာင္းထင္ရွားသည္။ လက္နက္စနစ္တြင္ ေနတိုးစံ ၁၂၀မမ ေျပာင္းရစ္အေျမာက္ကို အသံုးျပဳထားၿပီး ေျပာင္းရစ္အေျမာက္ မွ တင့္ဖ်က္ပဲ့ထိန္းဒံုး ပစ္ခတ္ႏုိင္ရန္ ျပဳလုပ္ထားသျဖင့္ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာ ရႈပ္ေထြးမႈမ်ားကာ လက္နက္စြမ္းရည္မ်ားစြာထိခိုက္ႏုိင္ပါသည္။ ေလယာဥ္ပစ္စက္ေသနတ္ပိုင္းတြင္ CHINA TYPE-85 AA GUN အသံုးျပဳထားကာအင္ဂ်င္ႏွင့္ အားေျပာင္းပိုင္း တြင္ဂ်ာမဏီ MARCEDEZ ကိုအသံုးျပဳထားသျဖင့္ ျပည္ပအမွီအခို မကင္းေၾကာင္းေတြ႕ရွိရပါသည္။ INDIA တို႕သည္ အာရွေဒသ၏ အေကာင္းဆံုးတင့္အျဖစ္ေၾကြးေၾကာ္ေသာ္လည္း JAPAN TYPE -90 ႏွင့္ KOREA K-1 တို႕ႏွင့္ယွဥ္ျပိဳင္ႏုိင္ရန္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားစြၾရွိေနေသးေပသည္။ထိုအခ်က္အား လက္ရွိ INDIA တပ္မေတာ္မွ RUSSIA URAL T-90 S တင့္ေျမာက္မ်ားစြာအသံုးျပဳေနသည့္ အေနအထားအား သံုးသပ္လ်င္ပင္ ကိုယ္ပိုင္ထုတ္လုပ္သည့္ တင့္ အား ယံုၾကည္မႈအတိုင္းအတာအားေတြ႕ရွိႏုိင္သည္။မည္သို႕ပင္ျဖစ္ေစ ARJUN တင့္သည္ WORLD TOP TEN TANKS စာရင္း၀င္တင့္အျဖစ္ရပ္တည္ေနႏုိင္ပါသည္။ထိုတင့္ အစီးေရ ၂၄၀ အား အမွတ္(၇၅)တင့္တပ္ရင္းၾကီး၊ အမွတ္(၄၅)တင့္တပ္ရင္းၾကီးႏွင့္ ဒိုဂရာျမင္းတပ္မ်ားတြင္လက္ရွိအသံုးျပဳလ်က္ရွိပါသည္။

ၾကယ္နီ

ကာကြယ္ေရးအသံုးစာရိတ္တိုးျမွင့္သံုးစြဲမည့္ ထိုင္းတပ္မေတာ္

ထိုင္းစစ္အစိုးရသည္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ကာကြယ္ေရးအသံုးစာရိတ္အား ဘတ္ ၁၉၃ ဘီလီယံ(အေမရိကန္ေဒၚလာ ၆ ဘီလီယံ)အသံုးျပဳရန္ အဆိုျပဳခဲ့ၿပီး ၄င္းမွာ ၂၀၁၄ အသံုးစာရိတ္ထက္ ၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေက်ာ္ တိုးျမွင့္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ အစိုးရအသံုးစာရိတ္အားလံုး၏ ၈ ရာခိုင္ႏႈန္းနီးပါးရွိကာ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၁ ရက္ေန႔တြင္ စတင္အသက္၀င္မည္ျဖစ္သည္။

၄င္းကာကြယ္ေရးအသံုးစာရိတ္အား ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ အဆိုျပဳတင္သြင္းခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ဇူလိုင္လကုန္ပိုင္းတြင္ျပဳလုပ္မည့္ ကတ္ဘိနက္
အစည္းအေ၀းတြင္ အတည္ျပဳေပးဖြယ္ရွိပါသည္။

အျခားေသာသတင္းမ်ားအရ ထိုင္းတပ္မေတာ္အတြက္ ယူကရိန္းႏုိင္ငံမွ BTR-3E1 သံခ်ပ္ကာလူသယ္ယာဥ္သစ္ ၃၂ စီးထပ္မံလႊဲေျပာင္းေပးရန္ စီစဥ္ထားမႈ မွာယူကရိန္းႏိုင္ငံ၏ ျပည္တြင္းေရးအေျခအေနမ်ားေၾကာင့္
ေခတၱရပ္ဆိုင္းထား လိုက္ေၾကာင္းသိရသည္။ မူလအစီအစဥ္အရ ၄င္းတိုက္ယာဥ္ ၃၂ စီးအား ၂၀၁၄ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းမတိုင္ခင္ လႊဲေျပာင္းေပးရမည္ ျဖစ္သည္။ ၂၀၀၇- ၂၀၁၁ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ခ်ဳပ္ ဆိုခဲ့ေသာ စာခ်ဳပ္မ်ားအရ ထိုင္းတပ္မေတာ္သည္ ယူကရိန္းႏိုင္ငံမွ BTR-3E1 သံခ်ပ္ကာလူသယ္ယာဥ္ ၂၃၃ စီးအား ၀ယ္ယူသြားမည္ျဖစ္သည္။ အခ်ိဳဴ႕ေသာ သတင္းမ်ားအရ ၁၄၂ စီးမွ ၁၅၃ စီးအထိ၀ယ္ယူသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

(Defense Update News.Com)

ေတာင္ငူတိုက္ပြဲ၊ ျမန္မာျပည္တိုက္ပြဲစဥ္ ၁၉၄၂

ဒုတိယ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္စစ္ပြဲ

ေတာင္ငူတိုက္ပြဲသည္ ဒုတိယ တ႐ုတ္-ဂ်ပန္စစ္ပြဲႏွင့္ဒုတိယကမၻာ
စစ္ကာလ ျမန္မာျပည္တိုက္ပြဲစဥ္အတြင္း ယူနန္- ျမန္မာလမ္းမႀကီး
တစ္ေလွ်ာက္တိုက္ပြဲစဥ္မ်ားထဲမွ အဓိကက်ေသာ တိုက္ပြဲစဥ္
တစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။ ေတာင္ငူၿမိဳ႕ အားထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္မည္ဆိုပါက ဂ်ပန္တို႔အတြက္ လား႐ိႈးအထိ ခ်ီတက္ရန္လမ္းေၾကာင္းတစ္ခု ပြင့္သြားမည္ျဖစ္ၿပီး မဟာမိတ္တို႔၏ေဘးနံႏွင့္တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏အတြင္းပိုင္းသို႔ ထိုးေဖာက္ခ်ီတက္ႏိုင္ၿပီျဖစ္သည္။

တိုက္ပြဲစတင္ျခင္း

၁၉၄၂ ခုႏွစ္ မတ္လ ၈ ရက္ေန႔တြင္ တ႐ုတ္အမွတ္(၂၀၀)
တပ္မသည္ ေတာင္ငူၿမိဳ႕သို႔ ခ်ီတက္ေရာက္ရွိ လာၿပီး ထိုေန႔မွာပင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သည္လည္း က်႐ံႈးခဲ့ပါသည္။ အဆိုပါအဓိက
အေရးပါေသာ ေနရာတစ္ခုျဖစ္သည့္ ေတာင္ငူတြင္ တ႐ုတ္တပ္ဖြဲ႕မ်ားက ၿဗိတိသွ်တပ္ဖြဲ႕မ်ား၏တပ္ဆြယ္တစ္ခုအျဖစ္ ခံစစ္ေနရာယူထားခဲ့ၾကသည္။ ေတာင္ ငူၿမိဳ႕၏တည္ေနရာအေနအထားအရ ေျမာက္ဘက္တြင္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ႏွင့္စစ္ေတာင္းျမစ္ကို ျဖတ္ကူးၿပီးပါက အေရွ႕ဘက္တြင္ ကယားျပည္ႏွင့္ေျမာက္ဘက္တြင္ လြိဳင္ေကာ္၊ ရွမ္းျပည္နယ္၊ လား႐ိႈးႏွင့္တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ ယူနန္ျပည္နယ္အထိကို သြားေရာက္ႏိုင္
မည္ျဖစ္သည္။ ေတာင္ငူၿမိဳ႕ကို သိမ္းပိုက္ႏိုင္ၿပီဆိုပါက ျမန္မာျပည္ စစ္ေျမျပင္အတြင္း မဟာမိတ္တို႔၏ ေဘးနံခံစစ္မ်ားကို ၿခိမ္းေျခာက္ႏိုင္မည္ျဖစ္ၿပီး ဂ်ပန္တို႔အတြက္ ျမန္မာျပည္ အလယ္ပိုင္းေဒသသို႔ ထိုးေဖာက္ခ်ီတက္ရန္လမ္းေၾကာင္းတစ္ ခုပြင့္သြားမည္ျဖစ္သည္။

တ႐ုတ္တပ္ဖြဲ႕မ်ား၏တပ္မွဴးျဖစ္သူ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ Dai Anlan ကေတာင္ငူၿမိဳ႕အား တ႐ုတ္တပ္ဖြဲ႕မ်ား၏ အဓိက ခံစစ္ေနရာတစ္ခုအျဖစ္ျပဳလုပ္ရန္ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၿပီးေတာင္ငူၿမိဳ႕ေတာင္ဘက္အုတ္တြင္းၿမိဳ႕သို႔ သြားရာမီးရထားလမ္း
ေၾကာင္းတြင္လည္း စစ္အေျခစိုက္စခန္းတစ္ခုကို တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ယာဥ္တင္ကင္းေထာက္တပ္ရင္းႀကီးႏွင့္ အမွတ္(၅၉၈)ေျခလ်င္တပ္ရင္းႀကီးမွ တပ္ခြဲတစ္ခြဲကိုလည္း ေတာင္ငူၿမိဳ႕၏ေတာင္ဘက္ ၃၅ ႏွင့္ ျဖဴးၿမိဳ႕၏ ေတာင္ဘက္ ၁၂ မိုင္အကြာအေ၀းတြင္ရွိေသာKan ျမစ္ကမ္းပါးေဒသသို႔ေစလႊတ္ခဲ့သည္။
ကင္းေထာက္တပ္ရင္း ႀကီးသည္Kan ျမစ္သို႔ေျခလ်င္တပ္ခြဲတစ္ခြဲေစလႊတ္ခဲ့ၿပီး ေညာင္ေျခေထာက္ရြာအနီးရွိ တံတားတြင္တြင္လည္း တပ္စုတစ္စုကိုတာ၀န္ယူထားေစခဲ့သည္။

တ႐ုတ္အမွတ္(၂၀၀)တပ္မသည္ ၿမိဳ႕ေဟာင္း၏တံတိုင္းမ်ားအတြင္းႏွင့္ အုတ္တြင္းမီးရထား လမ္းေၾကာင္း တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ကတုတ္က်င္းမ်ားတူး၍ေတာင္ငူၿမိဳ႕သည္ မီးရထားလမ္း၏အေရွ႕ဘက္ၿမိဳ႕သစ္ႏွင့္ အေနာက္ဘက္တြင္ၿမိဳ႕ေဟာင္းဟူ၍ ႏွစ္ပိုင္းခြဲျခားထားပါသည္။ၿမိဳ႕ေဟာင္းပိုင္းတြင္ ခိုင္မာေတာင့္တင္းေသာ အတားအဆီးတံတိုင္းမ်ားရွိၿပီး တ႐ုတ္တပ္ဖြဲ႕မ်ားအတြက္ အကာအကြယ္ေကာင္းတစ္ခုလည္းျဖစ္သည္။
တ႐ုတ္တို႔သည္ ၎င္းတို႔၏ခံစစ္ေနရာ မ်ာကိုအဆင့္ျမႇင့္တင္သည့္
အေနျဖင့္ေပါမ်ားလွေသာ ေဒသထြက္သစ္မ်ား ကိုအသံုးျပဳ၍ လွ်ဳိ႕၀ွက္စခန္းမ်ားစြာကို လည္းတည္ေဆာက္ထားခဲ့သည္။

၁၀ ရက္အၾကာ မတ္လ ၁၈ ရက္ေန႔တြင္Skirmish ေခါင္းေဆာင္သည္ ဂ်ပန္အမွတ္(၅၅)တပ္မမွ စစ္ေၾကာင္းမ်ားသည္ ေညာင္ေျခေထာက္အနီးKan ျမစ္မွစတင္ခ်ီတက္လာခဲ့သည္။ တ႐ုတ္ကင္းေထာက္တပ္ဖြဲ႕ မ်ားက ဂ်ပန္တို႔ခ်ီတက္လာမႈကို ေႏွာင့္ေႏွးေအာင္ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့သျဖင့္ တ႐ုတ္တပ္ဖြဲ႕မ်ားသည္အုပ္တြင္း ႏွင့္ေတာင္ငူအနီးတစ္၀ိုက္တြင္ ၎င္းတို႔၏ခံစစ္တည္ေဆာက္မႈမ်ားကို ၿပီးစီးေအာင္တည္ေဆာက္ႏိုင္္ခဲ့သည္။

ေတာင္ငူတိုက္ပြဲ

မတ္လ ၂၄ ရက္ေန႔တြင္ အမွတ္(၁၁၂)ဂ်ပန္တပ္ရင္းႀကီးသည္ အုတ္တြင္းၿမိဳ႕အား၀င္ေရာက္ တိုက္ခိုက္ခဲ့သည္။ အမွတ္(၁၄၃)ဂ်ပန္တပ္ရင္းႀကီးသည္လည္း ၎င္းတို႔၏မဟာမိတ္ဗမာတပ္ဖြဲ႕မ်ား၏ အကူအညီ ေပးမႈႏွင့္အတူ ေတာင္ငူၿမိဳ႕၏အေနာက္ဘက္ေတာမ်ားအတြင္းမွ ခ်ီတက္လာခဲ့ၿပီး ၿမိဳ႕၏ေျမာက္ဘက္ ၆ ကီလိုမီတာ အကြာအထိ
ေရာက္ရွိလာခဲ့ကာ ေတာင္ငူေလယာဥ္ကြင္းႏွင့္ အနီးအားရွိဘူတာ႐ံုတစ္ခုအား တိုက္ခိုက္ခဲ့သည္။ ၎င္းတြင္ တ႐ုတ္တို႔၏ အင္ဂ်င္နီယာတပ္ရင္းတစ္ခုသာ ခုခံကာကြယ္ခဲ့ၿပီး တပ္မွဴးျဖစ္သူမွာ ေၾကာက္႐ြံ႕ၿပီး ဆုတ္ခြာထြက္ေျပးခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အမွတ္ (၂၀၀)တပ္မ၏ေျမာက္ဘက္သို႔ ဆက္သြယ္ေရးလမ္း
ေၾကာင္းမွာ ျပတ္ေတာက္သြားခဲ့ၿပီး က်န္ ၃ဖက္ေနရာမွလည္း ၀ိုင္းရံျခင္းခံေနရပါသည္။

Dai Anlan သည္ေတာင္ငူၿမိဳ႕ေဟာင္း၏တံတိုင္းအနီးတြင္ ခံစစ္ဆင္ထားသည့္ေနရာမ်ာကို စြန္႔လႊတ္ ခဲ့ပါသည္။
ေတာင္ငူ၏ေျမာက္ဘက္ခံစစ္ကို အမွတ္(၅၉၈)တပ္ရင္းႀကီးကလည္းေကာင္း၊ ေတာင္ဘက္ ခံစစ္ကို အမွတ္(၅၉၉)တပ္ရင္းႀကီးကလည္းေကာင္း၊ အေနာက္ဘက္ကို အမွတ္(၆၀၀)တပ္ရင္းႀကီး
ကလည္းေကာင္း၊ ဆက္လက္ထိန္းခ်ဳပ္ထားေစခဲ့သည္။
တပ္မဌာနခ်ဳပ္ကိုလည္း ဂ်ပန္တို႔၏ေလေၾကာင္းႏွင့္အေျမာက္တို႔ျဖင့္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ားကို ေရွာင္လႊဲႏိုင္ရန္အတြက္ စစ္ေတာင္းျမစ္အေရွ႕ဘက္ကမ္းသို႔ ေရႊ႕ေျပာင္းအေျခစိုက္ခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အေရွ႕ဘက္သို႔သြားရာေထာက္ပံ့ေရးလမ္းေၾကာင္းမွာလည္း လံုၿခံဳမႈရွိေနမည္ျဖစ္သည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)