ၾကည္းတပ္အား မူလအေျခအေနသို႔ျပန္လည္ပို႔ေဆာင္ျခင္း

(အခန္း(၂) ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရွိေသာတံု႕ျပန္တိုက္ခိုက္ေရးမဟာဗ်ဴဟာမွအဆက္ျဖစ္ပါသည္။ တည္းျဖတ္ရျခင္းမရွိ ေသးသျဖင့္ အမွားပါက သည္းခံၾကပါရန္)

ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရွိေသာ တုံ႔ျပန္တိုက္ခိုက္ေရးမဟာဗ်ဴဟာကို

ေျပာင္းလဲအသံုးျပဳျခင္းႏွင့္အတူ အေမရိကန္ၾကည္းတပ္၏ ဖြဲ႕စည္းပံုကိုလည္း မူလအတိုင္း ျပန္လည္ျပင္ဆင္ဖြဲ႕စည္းခဲ့ပါသည္။ ၾကည္းတပ္ အေနျဖင့္ ၁၉၅၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားတြင္Pentomic တပ္မအား ဖြဲ႕စည္းျခင္းႏွင့္အတူ ၎င္း၏ဖြဲ႕စည္းပံုကိုလည္း လံုး၀အသြင္ေျပာင္း ဖြဲ႕စည္းခဲ့ရသည္။ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ ၎င္းအေျခအေနအား စြန္႔လႊတ္ကာ ပို၍သမား႐ိုးက် ဆန္ေသာ ဖြဲ႕စည္းပံုႏွင့္စစ္ဆင္ေရးမူ၀ါဒကို ျပန္လည္ဖြဲ႕စည္းက်င့္သံုးလ်က္ရွိၿပီျဖစ္သည္။

၁၉၅၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားမွ စတင္၍ ၾကည္းတပ္သည္ Pentomic တပ္မဖြဲ႕စည္းပံုေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာ ခဲ့ေသာ ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္မ်ားကို ေက်ာ္လႊားႏိုင္မည့္နည္းလမ္းမ်ားကို ႀကိဳးပမ္းရွာေဖြခဲ့သည္။ ႏ်ဴကလီးယား စစ္ေျမျပင္အတြင္း တိုက္ပြဲ၀င္ႏိုင္ရန္အတြက္ ျပင္ဆင္ခဲ့မႈအစား ၾကည္းတပ္သည္ သမား႐ိုးက်စစ္ေျမျပင္တြင္ ဆိုဗီယက္သံခ်ပ္ကာတပ္ဖြဲ႕မ်ားကို ရင္ဆိုင္တိုက္ခိုက္ႏိုင္မည့္ လံုေလာက္ေသာပစ္ခတ္မႈစြမ္းရည္ရွိသည့္ ဖြဲ႕စည္းပံုသို႔ ေျပာင္းလဲဖြဲ႕စည္းရန္ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ ၾကည္းတပ္ ဖြဲ႕စည္းပံုအား ျပန္လည္ျပင္ဆင္ဖြဲ႕စည္းေရးအဖြဲ႕(ROAD) ကို ဖြဲ႕စည္းခဲ့သည္။ ၁၉၆၁ ခုႏွစ္၊
မတ္လတြင္ ၾကည္းတပ္ဦးစီးခ်ဳပ္Geroge H.Decher ကROAD အဖြဲ႕ကို တရား၀င္လက္မွတ္ေရးထိုးေပးခဲ့သလို ေနာက္ ၂ လအၾကာတြင္ သမၼတကေနဒီကလည္း အတည္ျပဳေပးခဲ့သည္။ အိုက္စင္ေဟာင္၀ါအစိုးရ၏ အဖ်က္စြမ္းအားႀကီးမားစြာ တုံ႔ျပန္တိုက္ခိုက္ေရးမဟာဗ်ဴ ဟာအရ ဖြဲ႕စည္းခဲ့ေသာ Pentomic တပ္မအား ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရွိေသာ တုံ႔ျပန္တိုက္ခိုက္ေရးမဟာဗ်ဴဟာ ႏွင့္ကိုက္ညီေစရန္အတြက္ROAD အဖြဲ႕က ျပန္လည္ျပင္ဆင္ဖြဲ႕စည္းခဲ့ရသည္။

Pentomic ဖြဲ႕စည္းပံုႏွင့္ မတူသည့္အခ်က္ကROAD အေနျဖင့္ ၾကည္းတပ္၏တပ္ရင္းမ်ားကုိ သမား႐ိုးက်စစ္ေျမျပင္တစ္ခုတြင္ တိုက္ပြဲ၀င္ႏိုင္ရန္အတြက္ အဓိကထား အသြင္ေျပာင္း
တည္ေဆာက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ တပ္မတစ္ခုစီတြင္ တပ္မဟာ ၃ ခုရွိဖြဲ႕စည္းေပးခဲ့ၿပီး လိုအပ္ပါက ၎င္းတပ္မတစ္ခုစီတြင္ တပ္မဟာမ်ားတြင္ တပ္ရင္းမ်ားကို ထပ္မံဖြဲ႕စည္းေပးရန္လည္း စီမံေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။

ထိုကဲ့သို႔ ROAD အဖြဲ႕က အသြင္ေျပာင္းဖြဲ႕ေနသည့္တိုင္ ၾကည္းတပ္၏စံျပဳဖြဲ႕စည္းပံုသည္ ၁၉၈၃ ခုႏွစ္အထိPentomic ဖြဲ႕စည္းပံုမွ မူလအေျခအေနသို႔ျပန္သြား ေနရသည့္ အဆင့္တြင္သာရွိေနဆဲျဖစ္သည္။ အထင္ရွားဆံုးေျပာင္းလဲမႈတစ္ခုမွာ ေျခလ်င္တပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ား အေနျဖင့္ ယခင္ထရပ္ယာဥ္မ်ားျဖင့္သာ သြားလာေနရသည့္အေျခအေနထက္ သံခ်ပ္ကာလူသယ္ယာဥ္မ်ားျဖင့္ တိုက္ပြဲ၀င္ရသည့္ ယႏၲရားတင္ေျခလ်င္တပ္ဖြဲ႕မ်ား ဖြဲ႕စည္းထားမႈျဖစ္သည္။ROAD အဖြဲ႕၏ျပဳျပင္ေျပာင္း လဲမႈမ်ားေၾကာင့္ ၾကည္းတပ္မ်ားတြင္ သမား႐ိုးက်အစဥ္အလာမ်ားျပန္လည္တိုးတက္လာေစၿပီး ႏ်ဴကလီးယား စစ္ပြဲသေဘာတရားမွာလည္း ဆိတ္သုဥ္းသြားခဲ့သည္။

တင့္အဆင့္ျမႇင့္တင္မႈမ်ား

၁၉၆၀ ျပည့္လြန္ႏွစ္မ်ားတြင္ ၾကည္းတပ္သည္ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ရွိေသာ တုံ႔ျပန္တိုက္ခိုက္ေရးမဟာ ဗ်ဴဟာႏွင့္ကိုက္ညီမည့္ လက္နက္မ်ားကို အသံုးျပဳႏိုင္ရန္အတြက္ အႀကီးစားအဆင့္ျမႇင့္တင္ေရးအစီအစဥ္ တစ္ခုကို ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၆၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ ၾကည္းတပ္သည္M-60 တင့္မ်ားကို စတင္လက္ခံ ရရွိခဲ့ပါသည္။M-60 တင့္သည္M-48 Patton တင့္အား အဆင့္ျမႇင့္တင္တည္ေဆာက္ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး ၁၀၅ မမ အေျမာက္ကို တပ္ဆင္ထားပါသည္။ အဓိကျခားနားမႈတစ္ခုမွာM-60 တင့္၏ကိုယ္ထည္အား သံမဏိ သံခ်ပ္ကာကို ဂေဟဆက္စနစ္ျဖင့္တည္ေဆာက္ၿပီးM-48 Pattonတင့္ကမူ သြန္းသံမဏိျဖင့္တည္ေဆာက္ျခင္းျဖစ္ သည္။ ေနာင္ ၂ ႏွစ္အၾကာတြင္ ၾကည္းတပ္သည္ အကာအကြယ္ပိုင္းဆိုင္ရာကို အဆင့္ျမႇင့္တင္ထားၿပီး ဆံုလည္သစ္ႏွင့္ ခဲယမ္းထားသိုမႈစနစ္သစ္တို႔ကို တပ္ဆင္ထားသည့္M-60 A1 တင့္ကို အသံုးျပဳခဲ့သည္။

M-60 ၏ ေနာက္ထပ္မ်ိဳးကြဲပံုစံတစ္ခုအျဖစ္ တင့္၏အသြင္အျပင္ပိုင္းသ႑ာန္ကို လံုး၀ေတာ္လွန္ ဆန္းသစ္စြာတည္ေဆာက္ထားသည့္M-60A2 တင့္ကုိလည္း ထုတ္လုပ္ခဲ့ပါသည္။ ၎င္းတင့္အား ၁၉၇၄ ခုႏွစ္တြင္ စတင္လက္ခံရရွိခဲ့ၿပီး ၎င္း၏ဆံုလည္သစ္တြင္MGM-51 Shillelagh တင့္ဖ်က္ပဲ့ထိန္းဒံုးကိုပါ ေပါင္းစပ္ တပ္ဆင္ေပးထားသည္။Shillelagh ပဲ့ထိန္းဒံုးကို စတင္တီထြင္ခဲ့ေသာ အခ်ိန္မွသည္ အသံုးျပဳခဲ့ေသာအခ်ိန္ အထိၾကည္းတပ္အေနျဖင့္ျပႆနာအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည္။

၎လက္နက္စနစ္အား တည္ေဆာက္ရန္ကန္ထ႐ိုက္ရရွိခဲ့သည့္ ကုမၸဏီသည္ လက္နက္စနစ္သစ္တစ္ခုတီထြင္ရာတြင္ ႀကံဳေတြ႕ ရႏိုင္သည့္ျပႆနာမ်ားကို ေလ်ာ့တြက္ခဲ့ပါသည္။ ဒံုး၏propellant, igniter ၊ေျခရာခံစနစ္ႏွင့္ အနီေအာက္ ေရာင္ျခည္သံုးကြပ္ကဲမႈစနစ္မ်ားတြင္ အေတြ႕အႀကံဳပိုင္းဆိုင္ရာျပႆနာမ်ားေပၚေပါက္ခဲ့ရသည္။ ထိုစဥ္က တင့္ဖ်က္ပဲ့ထိန္းစနစ္မ်ားမွာ လက္နက္အသစ္ဆန္းတစ္ခုျဖစ္ေန၍လည္း ယင္းျပႆနာမ်ားကို ေျဖရွင္းႏိုင္ရန္ အခက္အခဲမ်ားစြာ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည္။

(ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္)